«به همين دليل آنها از هيچ يك از اين ناراحتى‌ها احساس درد و رنج نمى‌كنند و هزينه‌هايى را كه در اين طريق مى‌پردازند از آن ضرر نمى‌بينند و هيچ چيز براى آنها محبوب‌تر از آن نيست كه آنان را به منزلگاهشان نزديك و به محل آرامششان برساند»؛ (فَلَيْسَ يَجِدُونَ لِشَيْ‌ءٍ مِنْ ذَلِكَ أَلَماً وَ لَا يَرَوْنَ نَفَقَةً فِيهِ مَغْرَماً.

وَ لَا شَيْ‌ءَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِمَّا قَرَّبَهُمْ مِنْ مَنْزِلِهِمْ، وَ أَدْنَاهُمْ مِنْ مَحَلَّتِهِمْ).

آرى اين طرز فكر مؤمنان صالح و خداجويان اطاعت‌كار است زيرا آنها هرگز فريفته زرق و برق دنيا نمى‌شوند؛ دنيا را مجموعه‌اى از ناراحتى‌ها، درد و رنج‌ها، گرفتى‌ها، نزاع‌ها و كشمكش‌ها مى‌بينند در حالى كه ايمان به معاد و بهشت و نعمت‌هايش و اعتقاد به وعده‌هاى الهى به آنها اطمينان مى‌دهد كه در آنجا جز آرامش و آسايش و نعمت‌هاى مادى و معنوى و خالى بودن از هر گونه درد و رنج و از همه مهم‌تر رسيدن به قرب پروردگار چيزى نيست و همين امر سبب مى‌شود كه سختى‌هاى اين سير و سلوك را با جان و دل بپذيرند و هر گونه مشقتى را در اين راه متحمل شوند و چون عزم كعبه دوست كرده‌اند، خارهاى مغيلان در زير پاى آنها همچون حرير است و تلخى‌ها همچون شهد شيرين.

آن گاه امام عليه السلام به مثال دوم درباره دنياپرستان بى‌ايمان پرداخته مى‌فرمايد:

« (اما) كسانى كه به دنيا مغرور شده‌اند همانند مسافرانى هستند كه در منزلى پر نعمت قرار داشته سپس به آنها خبر مى‌دهند كه بايد به سوى منزلگاهى خشك و خالى از نعمت حركت كنند (روشن است كه) نزد آنان چيزى ناخوشايندتر و مصيبت‌بارتر از مفارقت آنچه در آن بوده‌اند و حركت به سوى آنچه كه بايد به سمت آن روند و سرنوشتى كه در پيش دارند نيست»؛ (وَ مَثَلُ مَنِ اغْتَرَّ بِهَا كَمَثَلِ قَوْمٍ كَانُوا بِمَنْزِلٍ خَصِيبٍ، فَنَبَا بِهِمْ إِلَى‌ مَنْزِلٍ جَدِيبٍ، فَلَيْسَ شَيْ‌ءٌ أَكْرَهَ إِلَيْهِمْ وَ لَا

[١]. «جشوبة» به معناى خشونت و ناگوارى است.