پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٣ - شرح و تفسير از پيمودن راههاى مشكوك بپرهيز

سودمند و بيدار كننده، هر چند گوينده‌اش امام عليه السلام باشد بهره بگيرند. به همين دليل آيات قرآن كه در تأثيرش جاى هيچ ترديد نيست، گروهى را هدايت مى‌كند و در گروهى از تيره‌دلان لجوج اثرى ندارد و يا اثر معكوس دارد. در سوره توبه آيه ١٢٤ و ١٢٥ مى‌خوانيم: «وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَّنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ* وَ أَمَّا الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ مَّرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُون‌؛ و هنگامى كه سوره‌اى نازل مى‌شود بعضى از آنان (به ديگرى) مى‌گويند: اين سوره ايمان كدام يك از شما را افزون ساخت (به آنان بگو:) اما كسانى كه ايمان آورده‌اند بر ايمانشان افزوده است و آنها (به فضل و رحمت الهى) خوشحالند* و اما كسانى كه در دلهايشان بيمارى است، پليدى بر پليديشان افزوده؛ و از دنيا رفتند در حالى كه كافر بودند».

و به گفته شاعر: