آنكه قصد صلح و سازشى داشته باشند، بلكه هدفشان اين است كه از هر دو براى تأمين منافع شخصى خود استفاده كنند. هم با ما دوستند و هم با دشمنان ما و جالب اينكه آن را پنهان نمى‌دارند؛ آشكارا با ما طرح دوستى عميق مى‌ريزند و آشكارا با دشمنان ما نرد عشق مى‌بازند.

شخصى به امير مؤمنان على عليه السلام عرض كرد: من هم ترا دوست دارم و هم فلان شخص را- و نام بعضى از دشمنان امام عليه السلام را برد- (در بعضى از روايات آمده كه نام معاويه را برد) امام عليه السلام فرمود: تو الان يك چشمى هستى يا به كلى نابينا شو (و دشمنانم را دوست بدار) و يا كاملا بينا باش (و مرا دوست دار). [١]

در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: كسى خدمتش عرض كرد:

فلان كس شما را دوست مى‌دارد؛ ولى در بيزارى از دشمنانتان ضعيف است فرمود: «هَيْهَاتَ كَذَبَ مَنِ ادَّعَى مَحَبَّتَنَا وَ لَمْ يَتَبَرَّأْ مِنْ عَدُوِّنَا؛ هيهات دورغ مى‌گويد كسى كه ادعاى محبّت ما مى‌كند و از دشمنان ما بيزارى نمى‌جويد». [٢]

قرآن كريم خطاب به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشيرَتَهُم‌»؛ هيچ قومى را كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند نمى‌يانى كه با دشمنان خدا و پيامبرش دوستى كنند، هر چند فرزند پدران، يا پسران يا برادران يا خويشاوندانشان باشند». [٣]

سپس در سومين توصيه در اين بخش از وصيّت‌نامه مى‌فرمايد: «نصيحت خالصانه خود را براى برادرت مهيا ساز خواه اين نصيحت زيبا و خوشايند باشد يا زشت و ناراحت كننده»؛ (وَ امْحَضْ‌ [٤] أَخَاكَ النَّصِيحَةَ، حَسَنَةً كَانَتْ أَوْ قَبِيحَةً).

[١]. بحارالانوار، ج ٢٧، ص ٥٨، ح ١٧.

[٢]. همان مدرك، ح ١٨.

[٣]. مجادله، آيه ٢٢.

[٤]. «امحض» از ريشه «محض» بر وزن «وعظ» به معناى خالص كردن و در مورد نصيحت به معناى خير خواهى خالى از هر گونه شائبه است.