قوى‌پيكران، صاحبان ثروت و قدرت و طبيبان حاذق و حتى انبيا و اوليا. قرآن مجيد خطاب به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌گويد: «إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ‌؛ تو مى‌ميرى و آنها نيز خواهند مرد». [١]

آن گاه امام عليه السلام به نكته مهمى اشاره مى‌كند كه آخرين هشدار در اين بخش از وصيّت‌نامه اوست مى‌فرمايد: «بنابراين از اين بترس كه مرگ زمانى تو را بگيرد كه در حال بدى باشى (حال گناه) در صورتى كه تو پيش از فرا رسيدن مرگ با خويشتن گفتگو مى‌كردى كه توبه كنى؛ ولى مرگ ميان تو و توبه حايل مى‌شود و اينجاست كه تو خويشتن را به هلاكت افكنده‌اى»؛ (فَكُنْ مِنْهُ عَلَى‌ حَذَرِ أَنْ يُدْرِكَكَ وَ أَنْتَ عَلَى‌ حَالٍ سَيِّئَةٍ، قَدْ كُنْتَ تُحَدِّثُ نَفْسَكَ مِنْهَا بِالتَّوْبَةِ، فَيَحُولَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ ذَلِكَ، فَإِذَا أَنْتَ قَدْ أَهْلَكْتَ نَفْسَكَ).

امام عليه السلام در اين هشدار، فرزندش را به اين حقيقت توجّه مى‌دهد كه تاريخ مرگ در هر حال مبهم و ناپيداست و گاه انسان گرفتار گناهى مى‌شود و تصميم مى‌گيرد لحظه‌اى بعد آن را با آب توبه از صفحه نامه اعمالش بشويد؛ ولى مرگ ناگهان فرا مى‌رسد و اين فرصت را از او مى‌گيرد. همه ما در زندگى خود ديده يا شنيده‌ايم افرادى را كه تصميم به انجام كارهاى خوب يا بدى داشتند ناگهان در همان لحظه از ادامه كار و رسيدن به مقصود باز ماندند.

در همين ايام كه مشغول شرح اين وصيّت‌نامه هستيم خبرى در رسانه‌ها پخش شد كه براى يكى از دانشمندان معروف در محيط ما بزرگداشتى گرفته بودند و گروهى در آن مجلس شركت داشتند و او با نشاط و خوشحالى در انتظار دريافت لوحه تقدير كه ناگهان در همان جا دست تقدير او را گرفت و ناگاه گرفتار ايست قلبى شد و همه چيز پايان يافت. [٢]

[١]. زمر، آيه ٣٠.

[٢]. مرحوم آقاى دكتر باقر آيت اللَّه زاده شيرازى استاد پيش‌كسوت رشته مرمت و معمارى، از نظر اعتقادات دينى مرد برجسته‌اى بود كه به هنگام سخنرانى در همان مجلس سخن خود را با اين آيه شريفه شروع كرد:

«إِنَّا لَانُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا». (كهف، آيه ٣٠)