پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠ - شرح و تفسير برخورد خوب با مؤديان مالياتى اسلامى

اين دستورات با جمله «امره» آغاز مى‌شود.

نخست دستور به تقواى الهى در نهان و آشكار مى‌دهد و مى‌فرمايد: «او را به تقواى الهى در امور پنهانى و اعمال مخفى خود دستور مى‌دهد در آنجا كه هيچ كس جز خدا شاهد و گواه نيست و نه احدى غير از او ناظر و حافظ اعمال»؛ (أَمَرَهُ بِتَقْوَى اللَّهِ فِي سَرَائِرِ أَمْرِهِ وَ خَفِيَّاتِ عَمَلِهِ، حَيْثُ لَاشَهِيدَ غَيْرُهُ، وَ لَا وَكِيلَ دُونَهُ).

شايان توجّه است كه امام عليه السلام در اين جمله بر يكى از مهم‌ترين مصاديق تقوا انگشت مى‌گذارد؛ يعنى تقوا در امور پنهانى، اعم از نيّت درون و اعمال برون كه هيچ كس جز خدا شاهد و گواه آن نيست و اين مهم‌ترين چيزى است كه جز از طريق ايمان به خدا و اعتقاد به حضور او در همه جا و در هر زمان، حاصل نمى‌شود. مشكلاتى كه در جوامع انسانى پيش مى‌آيد و آسيب‌هايى كه به مردم مى‌رسد غالبا مربوط به همين قسمت است؛ تصميماتى به تنهايى گرفته مى‌شود و كارهايى دور از چشم مردم انجام مى‌گيرد و در آن منافع عموم فداى منافع نامشروع اشخاص مى‌گردد.

جمله «حَيْثُ لَاشَهِيدَ غَيْرُهُ، وَ لَا وَكِيلَ دُونَهُ‌» به يقين ناظر به افراد عادى است كه در خلوت حضور ندارند؛ ولى فرشتگانى كه مأمور ثبت اعمال انسانند، در هر مكان و هر زمان با او هستند و مراقب اعمال اويند، و از همه بالاتر ذات پاك پروردگار همه جا حضور دارد و چيزى از بندگان بر او مخفى نيست.

سپس به او فرمان دوم را مى‌دهد و مى‌فرمايد: «به او امر كرده كه هيچ عملى را از اطاعت‌هاى خدا آشكارا انجام ندهد كه در پنهانى خلاف آن را انجام مى‌دهد»؛ (وَ أَمَرَهُ أَلَّا يَعْمَلَ بِشَيْ‌ءٍ مِنْ طَاعَةِ اللَّهِ فِيمَا ظَهَرَ فَيُخَالِفَ إِلَى‌ غَيْرِهِ فِيمَا أَسَرَّ).

يعنى بايد ظاهر و باطن خود را يكى كرد، زيرا اختلاف ظاهر و باطن و خلوت و جلوت مصداق آشكار نفاق است و مسلمان از نفاق بيگانه است.