پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٨ - شرح و تفسير از پيمودن راههاى مشكوك بپرهيز

سرانجام فكر و انديشه، آنها را به جايى رسانيد كه آنچه را به خوبى شناخته‌اند بگيرند و آنچه را (كه مبهم است و) به آن مكلف نيستند رها سازند. اگر روح و جان تو از قبول آن ابا دارد و مى‌خواهى كه تا آگاه نشوى اقدام نكنى مى‌بايست (از طريق صحيح اين راه را بپويى و) اين خواسته با فهم و دقت و تعلم باشد نه از طريق فرو رفتن در شبهات و تمسك جستن به دشمنى‌ها و خصومت‌ها.

(اضافه بر اين) پيش از آنكه در طريق آگاهى در اين امور گام نهى از خداوندت استعانت بجوى و براى توفيق، رغبت و ميل، نشان ده و از هر گونه عاملى كه موجب خلل در افكار تو شود يا تو را به شبهه‌اى افكند يا تسليم گمراهى كند بپرهيز.

هر گاه يقين كردى قلب و روحت صفا يافته و در برابر حق خاضع شده و رأيت به كمال پيوسته و تمركز يافته و تصميم تو در اين باره تصميم واحدى گشته (و از هر چه غير از آن است صرف نظر كرده‌اى) در اين صورت به آنچه براى تو (در اين وصيّت‌نامه) توضيح داده‌ام دقت كن (تا نتيجه مطلوب را بگيرى) و اگر آنچه را در اين زمينه دوست مى‌دارى (از شرايطى كه گفتم) برايت فراهم نشد و فراغت خاطر و آمادگى فكر حاصل نكردى، بدان در طريقى گام مى‌نهى كه همچون شترى كه چشمانش ضعيف است به سوى پرتگاه پيش مى‌روى و در ميان تاريكى‌ها غوطه‌ور مى‌شوى و كسى كه گرفتار اشتباه و خلط حق با باطل است نمى‌تواند طالب دين باشد و با اين حال اگر وارد اين مرحله نشوى بهتر است.

شرح و تفسير از پيمودن راه‌هاى مشكوك بپرهيز

امام عليه السلام در اين بخش از وصيّت‌نامه اندرزهاى مهمى به فرزندش مى‌دهد و