پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦١ - شرح و تفسير اين نامه از سوى چه كسى، و به چه كسى است؟

بخش اوّل‌

مِنَ الْوَالِدِ الْفَانِ، الْمُقِرِّ لِلزَّمَانِ، الْمُدْبِرِ الْعُمُرِ، الْمُسْتَسْلِمِ لِلدُّنْيَا، السَّاكِنِ مَسَاكِنَ الْمَوْتَى‌، وَ الظَّاعِنِ عَنْهَا غَداً؛ إِلَى‌ الْمَوْلُودِ الْمُؤَمِّلِ مَا لَا يُدْرِكُ، السَّالِكِ سَبِيلَ مَنْ قَدْ هَلَكَ، غَرَضِ الْأَسْقَامِ، وَ رَهِينَةِ الْأَيَّامِ، وَ رَمِيَّةِ الْمَصَائِبِ، وَ عَبْدِ الدُّنْيَا، وَ تَاجِرِ الْغُرُورِ، وَ غَرِيمِ الْمَنَايَا، وَ أَسِيرِ الْمَوْتِ، وَ حَلِيفِ الْهُمُومِ، وَ قَرِينِ الْأَحْزَانِ، وَ نُصُبِ الْآفَاتِ، وَ صَرِيعِ الشَّهَوَاتِ، وَ خَلِيفَةِ الْأَمْوَاتِ.

ترجمه‌

اين نامه از سوى پدرى (دلسوز و مهربان) است كه عمرش رو به پايان است، او به سخت‌گيرى زمان معترف و آفتاب زندگيش رو به غروب (و خواه ناخواه) تسليم گذشت دنيا (و مشكلات آن) است، همان كسى كه در منزلگاه پيشينيان كه از دنيا چشم پوشيده‌اند سكنى گزيده و فردا از آن كوچ خواهد كرد. اين نامه به فرزندى است آرزومند، آرزومند چيزهايى كه هرگز دست يافتنى نيست و در راهى گام نهاده است كه ديگران در آن گام نهادند و هلاك شدند (و چشم از جهان فرو بستند) كسى كه هدف بيمارى‌ها و گروگان روزگار، در تيررس مصائب، بنده دنيا، بازرگان غرور، بدهكار و اسير مرگ، هم‌پيمان اندوه‌ها، قرين غم‌ها، آماج آفات و بلاها، مغلوب شهوات و جانشين مردگان است.

شرح و تفسير اين نامه از سوى چه كسى، و به چه كسى است؟

اين بخش در حقيقت عنوان نامه را مشخص مى‌كند، زيرا معمولًا به هنگام‌