پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩١ - شرح و تفسير درهاى توبه و دعا به روى تو گشوده است

عوامل زيان‌بار بپرهيزد و براى به دست آوردن روزى تلاش و كوشش بيش‌تر نمايد. ولى به طور كلى و كامل، تنها بسته به مشيت الهى است و عواملى كه او مى‌داند و مقرر مى‌دارد و از چشم ما پوشيده و پنهان است و به تعبيرى كه امام عليه السلام فرموده: از خزاين رحمت الهى است كه جز او كسى قادر بر آن نيست.

قرآن مجيد نيز به اين موضوع در مورد درخواست‌هاى ابراهيم عليه السلام اشاره كرده و از قول او مى‌فرمايد: «الَّذِي خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ* وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ* وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ* وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ‌»؛ همان كسى كه مرا آفريد، و پيوسته راهنماييم مى‌كند، و كسى كه مرا غذا مى‌دهد و سيراب مى‌نمايد، و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مى‌دهد، و كسى كه مرا مى‌ميراند و سپس زنده مى‌كند». [١]

روشن است كه مواهب الهى منحصر به زيادى عمر و صحت بدن و وسعت روزى نيست؛ ولى بى‌شك اركان اصلى را اين سه چيز تشكيل مى‌دهد، زيرا عمده كارهاى خير در پرتو اين سه امر انجام مى‌گيرد.

امام عليه السلام در بيان كليدهاى اين خزاين رحمت، چنين مى‌فرمايد: «سپس خداوند كليدهاى خزاينش را با اجازه‌اى كه به تو درباره درخواست از او عطا كرده، در دست تو قرار داده است»؛ (ثُمَّ جَعَلَ فِي يَدَيْكَ مَفَاتِيحَ خَزَائِنِهِ بِمَا أَذِنَ لَكَ فِيهِ مِنْ مَسْأَلَتِهِ).

از اين تعبير روشن مى‌شود كه دعا و مسئلت از پيشگاه خداوند، اثر عميقى در نيل به خواسته‌ها و بهره‌مندى از خزاين بى‌پايان پروردگار دارد و نقش دعا را بيش از پيش روشن مى‌سازد.

البته دعا با شرايطش، از جمله اين كه انسان آنچه در توان دارد به كار گيرد و براى آنچه از توان او خارج است متوسل به دعا گردد.

[١]. شعراء، آيه ٧٨- ٨١.