پانزده‌گانه حضرت سيد الساجدين عليهم السلام) مى‌خوانيم: «إلهي أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ فَقُلْتَ: «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً» فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِه؛ معبود من تو همان هستى كه درى به سوى عفو و رحمت خودت به روى بندگانت گشوده‌اى و نام آن را توبه نهاده‌اى (سپس اذن عام دادى) و گفتى: همگى توبه كنيد و به سوى خدا بازگرديد توبه‌اى خالص از هرگونه ناخالصى‌ها پس كسانى كه از ورود بر اين باب رحمت غافل مى‌شوند چه عذرى دارند».

آرى امام عليه السلام به عنوان راهنمايى آگاه و پر تجربه، دست فرزند جوانش را گرفته و از منزلگاه‌هاى اين مسير يكى بعد از ديگرى عبور مى‌دهد تا به جوار قرب الهى واصل گردد.

آن گاه امام عليه السلام در ادامه اين سخن فرزندش را به مناجات و راز و نياز با خداوند و تقاضاى حاجت از او دعوت مى‌كند و مى‌فرمايد: «هرگاه او را ندا كنى نداى تو را مى‌شنود و هر زمان با او نجوا نمايى آن را مى‌داند، بنابراين حاجتت را به سويش مى‌برى و آن چنان كه هستى، در پيشگاه او خود را نشان مى‌دهى و غم و اندوه خود را با او در ميان مى‌گذارى و حل مشكلات و درد و رنج خود را از او مى‌خواهى و در كارهايت از او استعانت مى‌جويى»؛ (فَإِذَا نَادَيْتَهُ سَمِعَ نِدَاكَ، وَ إِذَا نَاجَيْتَهُ عَلِمَ نَجْوَاكَ، فَأَفْضَيْتَ‌ [١] إِلَيْهِ بِحَاجَتِكَ، وَ أَبْثَثْتَهُ‌ [٢] ذَاتَ نَفْسِكَ، وَ شَكَوْتَ إِلَيْهِ هُمُومَكَ، وَ اسْتَكْشَفْتَهُ كُرُوبَكَ، وَ اسْتَعَنْتَهُ عَلَى أُمُورِكَ).

امام عليه السلام در اين قسمت از كلام خود راه مناجات با خدا را به فرزندش مى‌آموزد و مى‌فرمايد: حاجتت را از او بخواه و سفره دلت را براى او بگشا و غم‌

[١]. «افضت» از ريشه «افضاء» و «فضا» گرفته شده و به معناى وصول به چيزى است؛ گويى در فضاى‌او وارد شده است.

[٢]. «ابثثته» از ريشه «بَثّ» به معناى پراكنده ساختن گرفته شده و اينجا به معناى افشا كردن و ظاهر نمودن است.