پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - شرح و تفسير چند وصيت پر ارزش

خدا شما را بيامرزد»؛ (إِنْ أَبْقَ فَأَنَا وَلِيُّ دَمِي، وَ إِنْ أَفْنَ فَالْفَنَاءُ مِيعَادِي، وَ إِنْ أَعْفُ فَالْعَفْوُ لِي قُرْبَةٌ، وَ هُوَ لَكُمْ حَسَنَةٌ، فَاعْفُوا «أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ»). [١] آنچه امام عليه السلام در جمله اخير فرمود، برگرفته از آيه شريفه سوره نور است كه در ذيل آيات «افك» آمده است، هنگامى كه گروهى از منافقان به همسر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله تهمت زدند و قرآن مجيد او را به كلى تبرئه كرد و از تهمت‌ها مبرّا نمود.

بعضى از ثروتمندان اصحاب قسم ياد كردند كه بعد از اين حادثه از كمك مادى به افرادى كه دامن به اين شايعه دروغين زده بودند خوددارى كنند آيه شريفه نازل و به آنها دستور گذشت داد و در ذيل آن فرمود: «آيا دوست نداريد خداوند شما را بيامرزد» يعنى همان گونه كه انتظار عفو الهى داريد ديگران هم انتظار عفو از شما را در برابر كارهاى خلافى كه انجام داده‌اند دارند.

به يقين قصاص در اسلام اصلى است كه به گفته قرآن، مايه حيات جامعه در گروى آن است؛ ولى در عين حال ترك قصاص و عفو كردن درباره كسانى كه شايسته عفوند، فضيلتى است بسيار بزرگ و مقامى است والا.

سرانجام در چهارمين و آخرين بخش از اين وصيّت، موضع خود را در برابر مرگ و شهادت بيان مى‌كند؛ همان چيزى كه در موارد ديگرى از نهج‌البلاغه نيز منعكس است و آن اينكه من نه تنها از مرگ نمى‌ترسم، بلكه عاشق بى‌قرار مرگى هستم كه در راه خدا و براى خدا باشد. مى‌فرمايد: «به خدا سوگند چيزى از نشانه‌هاى مرگ به طور ناگهانى به من روى نياورده كه من از آن ناخشنود باشم و طلايه‌اى از آن آشكار نشده كه من آن را زشت بشمارم من نسبت به مرگ همچون كسى هستم كه شب هنگام در جستجوى آب باشد و ناگهان در ميان تاريكى‌ها به آن برسد و يا همچون كسى كه گمشده (بسيار نفيس) خود را ناگهان پيدا كند (چرا كه من به اين واقعيّت معتقدم) كه آنچه نزد خداست (در سراى‌

[١]. نور، آيه ٢٢.