ديگر) براى نيكان بهتر است»؛ (وَ اللَّهِ مَا فَجَأَنِي مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ، وَ لَا طَالِعٌ أَنْكَرْتُهُ، وَمَا كُنْتُ إِلَّا كَقَارِبٍ وَرَدَ، وَ طَالِبٍ وَجَدَ؛ «وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ»).

جمله اخير برگرفته از آيه شريفه ١٩٨ سوره آل عمران است. در آغاز آيه، از پاداش پرهيزكاران سخن مى‌گويد و سرانجام با جمله مزبور آيه را پايان مى‌دهد.

آنچه در بخش اخير اين وصيّت‌نامه آمده همان است كه امير مؤمنان على عليه السلام بارها در نهج‌البلاغه و غير آن بيان فرموده. امام عليه السلام جاى خود دارد، مؤمنان عادى هم هرگز از مرگ نمى‌ترسند مخصوصاً اگر مرگ آميخته با شهادت در راه خدا باشد. كسانى از مرگ مى‌ترسند كه يا ايمان به زندگى پس از مرگ ندارند و مرگ را فنا و نابودى همه چيز مى‌پندارند و از آن وحشت مى‌كنند يا اينكه ايمان به زندگى پس از مرگ دارند ولى پرونده اعمالشان به گونه‌اى سياه و تاريك است كه مى‌دانند مرگ براى آنان آغاز ناراحتى و عذاب است؛ اما آنها كه هم ايمان به آخرت دارند و هم پرونده اعمالشان پاك و نورانى است، دليلى ندارد كه از مرگ بترسند، بلكه به بيان امام عليه السلام در خطبه ٥ نهج‌البلاغه علاقه آنها به مرگ از علاقه طفل شيرخوار به پستان مادر هم بيشتر است‌ (و اللَّه لابن ابى‌طالب آنس بالموت من الطفل بثدى امه).

بى جهت نيست كه طبق روايت مشهور هنگامى كه عبد الرحمن ملجم مرادى فرق نازنين امام عليه السلام را در محراب عبادت شكافت، امام عليه السلام فرمود: «فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعْبَة؛ به پروردگار كعبه رستگار شدم».

با توجّه به اينكه «قارب» طبق آنچه در لسان العرب و بعضى از كتب آمده است به معناى كسى است كه شبانه به دنبال آب مى‌رود و يا كسى كه فاصله ميان او و سرچشمه آب يك شب راه است، استفاده مى‌شود كه جمله «كقارب ورد و طالب وجد» اشاره به اين است كه من مرگ و شهادت را همچون تشنه كامى كه زودتر از آنچه فكر مى‌كرد به سرچشمه آب رسيد، به دست آوردم و گمشده خود