اقتلوا المشركين آيه چنين است: فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ‌- هنگامى كه ماههاى حرام بپايان رسيد مشركان را هر جا كه يافتيد بكشيد چه در داخل حرم شهر مكه و چه در منطقه حل و خارج از حرم: و خذوهم. يعنى آنان را گرفته اسير كنيد كه اخيذ بمعناى اسير است (گرفته شده) و احصروهم يعنى آنان را زندانى و حبس نمائيد و يا اينكه مانع شويد و مگذاريد داخل مسجد الحرام بشوند وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ يعنى در هر گذرگاهى بنشينيد كه در نقاط مختلف پراكنده نشوند و دست به تبليغات مسموم بزنند و منصوب خواند لفظ كل بعنوان ظرفيت و مفعول فيه مكانى است و در سوره بقره فرموده.

وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ. وَ اقْتُلُوهُمْ- حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ‌.

در راه خدا نبرد كنيد با كسانى كه با شما نبرد مى‌كنند و تعدى و تجاوز ننمائيد كه خدا متجاوزان را دوست نميدارد و بكشيد آنان را هر جا كه مصادف شديد و بيرون كنيد آنان را از همان جا كه شما را بيرون كردند (از مكه) ثقفه اى صادفه او اخذه او ظفر به او ادركه معناى اثقفه يعنى مصادف شد با او يا گرفت او را يا غالب و پيروز شد بر او يا بدست آورد او را و دستگير كرد. فقتلهم اللَّه خداوند كفار و مشركان را كشت در جنگ بدر و غير آن.

و عجل له الثواب ثواب صبر پيغمبر را عنايت فرمود و در بعضى از نسخه‌ها جعل له ثواب عصره ولى نسخه اولى بهتر و موافق تفسير است. حاصل مطلب اينكه اين نصرت و پيروزى و نابودى دشمنان ثواب و پاداش سريع دنيوى است براى صبر حضرت علاوه بر آنچه در جهان ديگرى براى حضرتش اندوخته و ذخيره شده از مقامات عاليه و قرب بحق و عزت و كرامتى كه هست.

فمن صبر و احتسب يعنى منظور انسان از صبر و تحمل قرب به خدا و تحصيل رضاى او باشد كه در نتيجه از اعمال شايسته او محسوب شود. حتى يقر اللَّه عينه تا اينكه خداوند ديدگانش را روشن نمايد يعنى كارهايش را سهل و آسان و بر دشمنانش پيروز ميسازد مع ما يدخر له في الآخرة علاوه بر اجر و پاداش اخروى.

٢- كافى از عده مشايخ ... از ابن ابى يعفور از حضرت صادق ٧ كه فرمود صبر راس و ريشه وجود ايمان است.

بيان مرحوم محقق طوسى در توضيح معناى صبر و آثار آن چنين فرموده. صبر نگهدارى نفس است از بى‌تابى در مواقع ناراحتى و بدآمدها و اثرش در باطن و درون انسان آرامش و نداشتن اضطراب و تشويش است و اثرش در زبان خوددارى از شكايت و در اعضاء و جوارح‌