و لا يصرف ...) با اين جمله اشاره فرموده كه ايمان بحد كمال نميرسد مگر در صورتى كه زبان بمراعات حق استقامت داشته و از باطن محفوظ باشد مانند غيبت سخن‌چينى فحش دروغ حرف باطل فتواى بغير حق گفتن مطالب دينى طبق راى و نظر خود و امثال و نظائر آنها كه شارع مقدس از آنها نهى فرموده. و اين مطلب باين توضيح و بيان است كه ايمان عبارت است از تصديق خدا و رسول او و اعتقاد بحقانيت تمام آنچه پيامبر اسلام ٦ آورده است و اين ايمان مستلزم استقامت و راستى زبان است يعنى اقرار بشهادتين و جميع عقائد حقه و لوازم اين عقائد و مستلزم حفظ زبان از آنچه كه سزاوار نيست و بديهى است كه لازم و ملزوم در استقامت بايد هماهنگ باشند كه حضرت با جمله ديگرى همين حقيقت را فرموده (و لا يسقيم ايمان عبد حتى يستقيم لسانه) و علاوه بر اين هر گونه مطالب باطل و خلاف را كه بر زبان جارى ميكند مفاهيم اين الفاظ داخل قلب مى‌شود و نفوذ اينها در دل با استقرار و ثبوت ايمان منافات دارد.

٧٢- كافى. از على .... از عبيد اله حلبى از حضرت صادق ٧ كه در تفسير آيه شريفه.

أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ‌ يعنى السنتكم بيان. آيه در سوره نساء ٧٧ چنين است‌ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَ قالُوا رَبَّنا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتالَ لَوْ لا أَخَّرْتَنا إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى‌ وَ لا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا.

مفسران گفته‌اند كه در مكه شريفه بآنان گفته شد دست خود را از جنگ با كفار باز داريد كه من (پيامبر) فعلا مامور بقتال و جنگ با اينها نشده‌ام. و هنگامى كه در مدينه منوره دستور قتال بآنان داده شد از مردم ترس و وحشت برداشتند و از كشته شدن ترسيدند مانند خوف از عقاب الهى بلكه شديدتر از آن و چنين گفتند كه خداوندا چرا دستور جنگ بما داده‌اى؟

و چرا مرگ ما را تا يك مدت كوتاهى بتاخير نيفكندى؟ يعنى مرگ با اجل عادى خود و در تفسير على بن ابراهيم هم همين طور آمده است. و در بعضى از اخبار آمده كه اين آيه دستور است براى شيعيان ما كه تا زمان ظهور حضرت قائم ٧ تقيه نمايند همان طور كه حضرت صادق فرموده آيا راضى نيستى كه اقامه نماز نموده و زكوه خود را بدهى و از جنگ خوددارى‌