ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٩ - اخبار باب

لا احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك من از حق ثنا و ستايش تو عاجزم خدايا تو آن طور هستى كه خود ستوده‌اى و نيز فرمود.

ما عبدناك حق عبادتك و ما عرفناك حق معرفتك.

٢- كافى با همان سند از حضرت صادق ٧ از رسول خدا ٦ كه فرمود.

ما فتح اللَّه على عبد باب شكر فخزن عنه باب الزياده خداوند چنين نيست كه در شكر و سپاس را به بنده‌اى باز كند و توفيق شكر باو بدهد ولى در زياد شدن نعمت را بر او به‌بندد.

بيان فخزن اى احرز و منع يعنى به‌بندد و باز دارد و نظير اين مطلب در نهج البلاغه كه فرمود.

ما كان اللَّه ليفتح على عبد باب الشكر و يغلق عليه باب الزيادة كه بهمان معنا است و اين هر دو اشاره است بآيه شريفه‌ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌.

٣- كافى: حميد بن زياد ... از ابى بصير از حضرت باقر ٧ كه فرمود.

رسول خدا ٦ در شبى كه نوبت عايشه بود در حجره او بود عايشه گفت يا رسول اللَّه چرا اين قدر خود را برنج و تعب ميافكنى با اينكه خداوند گناهان گذشته و آينده تو را بخشيده است حضرت فرمود آيا من بنده شاكر و سپاسگزار نباشم؟ و نيز رسول خدا ٦ بر انگشتان پاهاى خود براى عبادت ميايستاد و خداوند اين آيه را نازل فرمود.

طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌ ما قرآن را نازل نكرده‌ايم كه تو خود را بمشقت بيفكنى ايضاح اينكه عائشه بحضرت گفت خداوند گناهان گذشته و آينده تو را بخشيده است.

اشاره بآيه شريفه‌ إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً «مُبِيناً. لغفر لك اللَّه ما تقدم من ذنبك و ما تأخر است.

كه شيعه اثنا عشريه در تفسير و تاويل اين آيه چند نظر دارد.

١- منظور از گناه گناه است است كه از جهت شدت اتصال و وحدت بين پيغمبر و امت عمل امت عمل پيغمبر محسوب شده است كه معناى آيه چنين مى‌شود. ما اين فتح بزرگ مكه را به تو عنايت كرديم كه در نتيجه خداوند گناهان امت تو را ببخشد. كه مؤيد اين تفسير روايتى است كه مفضل بن عمر از حضرت صادق ٧ نقل نمود. كه شخصى از حضرتش‌