ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٠٢ - اخبار اين باب

و درهم ريخته به‌بينى و نشناسى او را يادآوركننده‌اى دلسوز و واعظى گويا همانند دوستى مهربان خواهى يافت كه مانع از حزن و اندوهت خواهد شد دنيا چه سراى خوبى است اما براى آنها كه آن را خانه هميشگى ندانند و چه محل خوبى است براى كسى كه آن را وطن خود نگيرد سعادتمندان بوسيله دنيا در قيامت كسانى هستند كه امروز از زرق و برق آن فرار ميكنند.

هنگامى كه آن لرزش زمين بيايد و نفخه صور بدمد و قيامت با آن وقايع عظيمش واقع شود و اهل هر عبادتگاهى به آن ملحق شود و بندگان هر معبودى به آن بپيوندند و مطيعان بمطاع خود برسند (هر معبودى با عبادت‌كننده‌اش و هر فرمانروائى با فرمانبر خود) در آن صحنه عدل و قسط الهى كيفر و مجازات نميشود حركت چشمى در هوا و نه گام آهسته‌اى (هر عملى گر چه اندك و ريز باشد) در زمين جز بحق و عدل. در آن روز چه دليلها و حجتهائى كه ابطال مى‌شود؟ و چه عذرها و بهانه‌هائى كه قطع مى‌شود؟

بنا بر اين در جستجوى چيزى باش كه عذر خود را با آن موجه و مدلل سازى و حجت و دليل خويش را با آن استوار نمائى و از ميان آنچه باقى نميماند چيزى كه باقى ميماند انتخاب كن و وسيله‌اى براى سفر آخرت آماده كن و چشم بحرقه نجات بدوز و بار و بنه اين سفر را محكم بر پشت مركبها بيند.