بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٦٧ - حكايت ١٣٣ ماهيان را بحر نگذارد برون # خاكيان را بحر نگذارد درون

حكايت ١٣٣

اميرى هنگام سحر نيازمند گرمابه شد. غلام خود سنقر را از خواب بيدار كرد و گفت: برو وسايل حمام مرا مرتب كن. غلام طاس و حوله و گل سرشويى را فراهم كرد و به دنبال امير به سوى حمام روان شدند.

در ميانه راه، صداى اذان از مسجدى به گوش رسيد. سنقر كه علاقه زيادى به نماز داشت به امير گفت: اى امير، تو دقايقى چند در اين‌جا صبر كن تا من نماز بگزارم. غلام به مسجد رفت. بعد از اتمام نماز، امام جماعت و همه نمازگزاران از نماز فارغ شده و از مسجد بيرون آمدند. اما سنقر همچنان در مسجد ماند.

امير مدتى چشم به راه ماند تا اينكه از بيرون مسجد فرياد زد: سنقر! چرا بيرون نمى‌آيى؟

سنقر از داخل مسجد جواب داد: اين نمى‌گذارد من از مسجد بيرون بيايم.

امير قدرى صبر كرد، دوباره سنقر را صدا زد كه: چرا از مسجد بيرون نمى‌آيى.

سنقر اين‌بار نيز همان پاسخ را به امير داد.

امير گفت: اى سنقر، در مسجد كسى نمانده، چه كسى تو را در آنجا نگه داشته است؟ سنقر خطاب به امير گفت: