بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٢٨ - توضيح مطلب

و باز اين خدا است كه همگان را از يك پدر و مادر خلق نمود.

يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى‌ ...[١]

«اى مردم، ما شما را از يك مرد و زن آفريديم.»

بنابراين، چون پدر و مادر شما در اصل حضرت آدم و حوّا است و بازگشت همه شما به يك نقطه مشترك است، لزومى ندارد كه به بهانه‌هاى واهى بين خود مرزبندى‌هاى تصنعى تشكيل دهيد. افزون بر اين، ساختار طبيعت نوع انسان به نحوى است كه تكامل مادى و معنوى او در دنيا در گرو زندگى اجتماعى است.

غريزه جنسى، نوع‌دوستى، محبّت، صله رحم، احساس مسؤوليت، احساسات قلبى و ... ده‌ها از اين قبيل انگيزه‌ها، كه خداوند در وجود انسان به وديعه نهاده است، حكايت از طبيعت همزيستى انسان را دارد. بديهى است زندگى اجتماعى آن هم با همه اختلافات و تضادهاى عقيدتى و اخلاقى، بدون حاكميت روح تساهل و تسامح امكان‌پذير نيست. و اين چيزى است كه زندگى عالم آخرت از آن بيگانه است؛ يعنى اين طور نيست كه در زندگى عالم آخرت، انسان‌هاى صالح مجبور باشند جهت ارتقاى معنوى و رسيدن به امتيازات مناسب، با انسان‌هاى طالح با تسامح و تساهل برخورد نمايند بلكه طبيعت زندگى عالم آخرت به عكس طبيعت زندگى دنيا، طبيعت روشن و شفافى است. مرز بين دو قطب انسان‌هاى صالح و طالح به خوبى مشخص است و هر گروه در حوزه شايستگى خود بايد به آنچه كه خود به دست خويش فرستاده‌اند، بسازند.

قرآن اين مطلب را چه زيبا مطرح كرده است، توجه كنيد:

يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُوراً فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ

[١] - حجرات: ١٣