بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٠٠ - استنتاج

چگونه نمادهاى چشم‌گير دنيا را به رخ سليمان مى‌كشد، از تهى فكرى بلقيس به خنده مى‌افتد و براى وى پيام مى‌فرستد كه من از شما هديه نخواسته بودم، بلكه مى‌خواستم با گرويدن به آفريدگار يكتا، خود را لايق هديه گرفتن نماييد.

زيرا براى من از عالم غيب هداياى بى‌نظيرى مى‌رسد كه هيچ بشرى دسترسى به آن را ندارد

اى بلقيس، تو و قومت آفتاب را مى‌پرستيد، آفتابى كه با تابش نور خود معادن طلا توليد مى‌كند، در حالى‌كه مى‌بايست خدايى را بپرستيد كه آفتاب را آفريد.

شما با پرستش آفتاب، جان متعالى خود را حقير شمرديد؛ زيرا اين آفتاب است كه مى‌بايست در خدمت شما درآيد، نه شما در خدمت آفتاب و پديده‌هاى مادى ديگر.

خورشيد به امر پروردگار بزرگ به ما خدمت مى‌كند. اين جهالت و ابلهى است كه خدمتكار خود را خداى خويش بدانيم و پيشانى عبوديت در مقابلش بساييم!

***