بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٠٩ - استنتاج

استنتاج‌

شهادت، از ماده «شهد» به‌معناى حضور، معاينه، مشاهده و ديدن است، و اگر به اقرار در حضور قاضى و اظهار خبر، «شهادت» مى‌گويند، به خاطر آن است كه همه اين معانى، از شاخه‌هاى مشاهده است.

شهيد، به‌معناى شاهد است و به كسى كه در راه خدا كشته شود، «شهيد» مى‌گويند و اين نام‌گذارى بر مقتول في سبيل اللّه ممكن است به جهات زير باشد:

* ملائكه‌هاى رحمت خدا شهادت به شهيد شدن او مى‌دهند.

* خدا و فرشتگانش شاهدند بر اينكه او اهل بهشت است.

* در روز قيامت شهيد در جوار پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و اهل بيتش عليهم السّلام حضور پيدا مى‌كند.

* شهيد هرگز نمرده و بر همه امور شاهد است.

* شهيد، شاهد نعمت‌هاى بزرگ از جانب خدا است كه برايش مهيّا گرديده است. و ....

و بالأخره وجه مشترك همه اين احتمالات مى‌تواند يك چيز باشد و آن اينكه:

كسى كه در راه خدا شهيد مى‌شود، شاهد زندگى جاويد خود در جوار رحمت الهى است؛ چنانكه دو آيه كريمه زير اين معنا را تقويت مى‌كند:

وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ‌[١]

«به آنها كه در راه خدا كشته مى‌شوند، مرده نگوييد بلكه آنان زندگانند ليكن شما درك نمى‌كنيد.»

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‌[٢]

«گمان مبر آنان كه در راه خدا كشته شده‌اند، مردگانند، بلكه آنان زنده‌اند و نزد

[١] - بقره: ١٥٤

[٢] - آل عمران: ١٦٩