بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٣ - استنتاج

و ارزش‌هاى دينى ما نيز رنگ و لعاب فريبكارانه‌اى به خود گرفته است. مساجد زينت‌يافته ما، درخشش معنويت‌ها را مكدّر كرده و كدورت معنويت‌ها زيان‌هاى جبران‌ناپذيرى بر باورهاى انسانى- اسلامى ما وارد كرده است.

مرورى گذرا به تاريخ گذشته امت اسلام، توجه ما را به اين واقعيت جلب مى‌كند كه هرجا مسلمين با تمسك به باورهاى الهى و گرايش به حقايق امور قيام كرده‌اند، نتيجه‌اى جز پيروزى افتخارآفرين نداشته است و به عكس، هرجا كه با پديده‌هاى اجتماعى تشريفاتى و شكل‌گرايانه برخورد كرده‌اند، چيزى جز خسران نصيب آنان نگشته است.

پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و امامان معصوم عليهم السّلام كه بهترين اسوه براى انتخاب بهترين روش زندگى هستند، اينگونه به ما آموختند كه در همه امور زندگى- مربوط به دنيا باشد يا آخرت- پيش از آنكه دل در گرو ظواهر فريبايش بسپاريم، چشم به سوى واقعيت آن بگشاييم؛ چرا كه نگاه از اين زاويه ما را به گمراهى نمى‌كشاند.

حكايت اذان بلال و اشكال ظاهرگرايان بر او و دفاع پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله از بلال، از جمله دلايلى است در اثبات آنچه گفته شد كه بهتر است قبل از تفسير ابيات مولانا با شرح حال بلال بيشتر آشنا شويم.

*** بلال بن رباح- حبشى- مؤذن حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله با كنيه «ابو عبد اللّه» و «ابو عمرو» از سابقين در اسلام است و در بدر و احد و خندق و ساير مشاهد، با حضرت رسول بوده و نقل شده كه «شين» را «سين» مى‌گفت و در روايت است كه «سين بلال عند اللّه شين»؛ «سين بلال نزد حق‌تعالى شين است» و از حضرت صادق ٧ نقل شده كه فرمود: خدا رحمت كند بلال را كه ما اهل بيت را دوست مى‌داشت و بنده صالح بود و گفت اذان نمى‌گويم براى احدى بعد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله پس از آن روز ترك شد، حىّ على خير العمل‌[١]

[١] - منتهى الآمال ذكر اصحاب رسول خدا.