ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٠ - در مورد كسى كه وضو يا قسمتى از افعال وضو را ترك كند يا در آن شك كند

وضويت هيچ چيز باقى نمانده وضو را از سر باز گير.

١٣٥- و ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده: در مورد شخصى كه مسح سر خود را فراموش كرده بود آن حضرت فرمود: بايد مسح كند، پرسيد در صورتى كه آن را بياد نياورد تا وقتى كه مهيّاى نماز شود حكم آن چيست؟ آن حضرت فرمود: پس بايد از ترى ريشش سر خود را مسح كند. (بنا بر روايت پيش بايد سر خود را مسح كرده و مسح پاها را نيز اعاده كند).

١٣٦- و در روايت زيد شحّام و مفضّل بن صالح از امام صادق ٧ نقل شده:

در مورد شخصى كه وضو بگيرد و مسح كردن سرش را فراموش كند تا وقتى كه به نماز برخيزد، آن حضرت فرمود: بايد نماز را رها كرده و مسح سر را تدارك كند و نماز را از سر بخواند.

و كسى كه در چيزى يا عضوى از اعضاى وضويش شكّ كند و خود در حال وضو گرفتن باشد بايد اعاده وضو كند (يعنى عضوى را كه شك كرده بشويد يا مسح كند و پس از آن را تا آخر انجام دهد) و كسى كه از مكانى كه وضو ميگرفته بلند شده سپس در چيزى يا جزئى از وضويش شك كند پس بآن شكّ توجّه نميكند مگر آنكه يقين داشته باشد كه چيزى را بجا نياورده، و كسى كه در وضو شك كند در حالى كه نسبت به حدث سابق يقين دارد بايد وضو بسازد، و كسى كه شك در حدث داشته در صورتى كه به وضوى سابق يقين‌