ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨٨ - در مورد كسى كه وضو يا قسمتى از افعال وضو را ترك كند يا در آن شك كند

پيوسته از تعداد تازيانه‌ها كم ميكردند تا آن را به يك تازيانه رساندند، باز گفت طاقت آن را ندارم، سپس گفتند: چاره‌اى از آن نيست، گفت: براى چه آن را بمن ميزنيد؟

گفتند: به اين دليل تو را تازيانه ميزنيم كه روزى بدون وضو نماز گزاردى، و بر ضعيفى مظلوم گذشتى، و او را يارى نكردى. پس تازيانه‌اى از عذاب خداى تعالى باو زدند و قبرش پر از آتش شد.

مترجم گويد: «بى‌وضو نماز گزاردن او شايد بجماعت حاضر شده و بدون وضو به تظاهر اقتدا كرده و إلّا آن كس كه نماز منفرد را بدون وضو ميگذارد مجنون است و بر او تكليف نيست».

١٣١- پيامبر ٦ فرمود: نماز هشت كس مورد قبول خداوند نميافتد و ايشان عبارتند از: بنده‌اى كه از آقا و مالك خود گريخته باشد، تا زمانى كه نزد مولاى خود باز گردد، زن نافرمانى كه خلاف رضاى مشروع شوهر رفتار كند و همسرش بر او خشمگين باشد، كسى كه زكات ندهد، پيشواى گروهى (پيشنمازى) كه با آنان نماز كند و آنان باو و بامامتش راضى نباشند، ترك‌كننده وضو يا كسى كه نماز بى‌وضو بجا آورد، زن صاحب شعور آزادى كه بى‌مقنعه نماز بخواند، الزّبين يعنى كسى كه قبل از نماز او را بول و غائط بوده و دفع نكرده پس بهنگام نماز با ناراحتى مدافعه و خوددارى از آن مينمايد، و بالاخره كسى كه در حال مستى نماز كند.

و ترك‌كننده وضو از روى فراموشى هر گاه كه بياد آورد بايد وضو بگيرد و نماز را دوباره بخواند.