ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٧ - *(جايى براى بول و غائط اختيار كردن و روش) * *(داخل و خارج شدن و آداب آن) *

استنجا بر دست خود ريخت بگويد: «الحمد للَّه الّذي جعل الماء طهورا و لم يجعله نجسا» شكر و سپاس مخصوص خداوند است كه آب را پاك و پاكى آور قرار داد و آن را ناپاك نگردانيد و بعد بر آلت خود دو برابر آن مقدارى كه از بول بر آن مانده است آب ميريزد. (دستوريست بر عدم لزوم مصرف زياد آب) و آب را (چنانچه قليل بود) در دو دفعه ميريزد، اين كمترين مقدار آبيست كه براى طهارت كافى است، سپس خود را از غايط ميشويد و آنقدر ميشويد تا نجاستى كه در ظاهر مخرج است پاك شود، و استنجاكننده در آن هنگامى كه سيلان بول قطع گرديد آب را ميريزد.

و كسى كه نماز بجاى آورد و بعد از اتمام نماز بخاطرش آمد كه آلت خود را (پس از بول) نشسته است پس بر اوست كه آلت خود را شسته، وضو و نماز را اعاده كند، و هر كس استنجا از غايط را فراموش كرد تا آنگاه كه نماز بجا آورد (و از نماز فارغ شد) نماز را اعاده نميكند، و مجزيست در غايط استنجا كردن با سنگ و آجر و كلوخ.

شارح گويد: «اعاده وضو براى كسى كه تطهير از بول را فراموش كرده موافق با روايت صحيحى است ولى در بسيارى از اخبار به جاى «يعيد الوضوء» «و لا يعيد الوضوء» ذكر شده يعنى وضو را هم از سر باز نگيرد، و از اين رو روايت وجوب اعاده وضو حمل بر استحباب شده است».

٦٠- و امام رضا ٧ فرمود: در استنجاء از غائط آنچه بر شكاف دبر ظاهر است‌