ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣٤ - *(باب احكام سهو در نماز) *

در هر سه نماز شكّش در يك جا باشد مثلا شك ميان دو و سه باشد يا سه و چهار، نه آنكه در يكى دو و سه و در يكى سه و چهار و در ديگرى يك و دو، و جمعى گفته‌اند اگر در يك نماز سه بار شك كند كثير الشكّ محسوب است و اين معنى نيز ظاهر بعض اخبار است».

٩٩٢- و زراره گويد: امام باقر ٧ فرمود: نماز جز در پنج مورد (چه عمدا چه سهوا اعاده نميشود: و آن طهور است (يعنى وضو و غسل و تيمّم كه اگر كسى از يكى از اينها كه تكليفش آنست خالى بود نمازش باطل است و بايد اعاده كند). دوّم وقت (كه اگر شخص نمازى را پيش از وقت بخواند كه هيچ جزء آن داخل وقت نباشد اگر چه سهو باشد آن نماز باطل است و بايد اگر در وقت است دوباره بخواند و اگر وقت گذشته است قضاى آن را بجا آرد، و امّا پس از وقت ميتوان گفت اعاده نمى‌خواهد چون نماز بر او واجب بوده و به گمان بقاى وقت بجا آورده، و چون در وقت بجا نياورده و قضا كرده پس قضاى نماز بر او واجب بوده و آن را در وقت آن بجا آورده است). سوّم قبله (كه اگر كسى عمدا به غير قبله نماز گزارد آن را رو بقبله اعاده مى‌كند و اگر سهوا باشد بطورى كه رو بمشرق يا بمغرب يا پشت به قبله نماز كرده باشد آن را نيز اعاده مى‌كند در وقت، و خارج از آن بقضا)، چهارم و پنجم: ركوع و دو سجده است (كه به ترك هر يك از اين دو چه عمدا چه سهوا نماز باطل است) سپس فرمود:

قراءت سنّت است و تشهّد نيز سنّت، و سنّت اگر به سهو ترك شود فريضه را باطل نميسازد.

و قاعده كلّى در شكّ ركعات آنست كه هر كس در دو ركعت اوّل هر نمازى (كه چهار ركعت است) شك كند (يعنى شكّ كند كه دو ركعت تمام است يا نه) بايد