ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٢ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

خداوندى را كه آسمانها و زمين او را ببندگى خاشع و مطيعند) و نوع ديگر آنست كه سه بار تسبيح بگوئى در قنوت، و اشكالى ندارد كه در قنوت و ركوع و سجود و قيام و قعود خود براى امور دنيوى و اخروى دعا كنى و نيز اگر بخواهى مى‌توانى حاجت خود را نام ببرى.

٩٣٣- حلبى از امام صادق ٧ در باره قنوت سؤال كرد كه آيا كلام مخصوصى را بايد گفت؟ امام ٧ پاسخ فرمود: ثناى پروردگار خويش بگوى، و بر پيامبر خود ٦ صلوات فرست، و براى گناهان خويش از خداوند بخشايش و آمرزش بخواه. (يعنى لفظ و عبارت خاصّى لازم نيست بلكه بهر لفظى گفته شود عمدة اين سه مورد بايد ملحوظ باشد).

٩٣٤- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: قنوت در هر نماز دو ركعتى مطلوبست خواه نافله باشد و خواه فريضه.

٩٣٥- و زراره از آن حضرت ٧ روايت كرده كه فرمود: قنوت در همه نمازها مطلوبست.

شيخ و استاد ما محمّد بن الحسن بن أحمد بن الوليد- رضى اللَّه عنه- از سعد بن عبد اللَّه ذكر كرده كه او ميگفت: دعا خواندن بفارسى در قنوت جايز نيست، (ظاهرا به اين دليل كه چون متلقّى از شارع نيست و از طرفى نماز عبادت است و آنچه از شارع متلقّى نباشد نمى‌توان انجام داد، همچنان كه در حالت اختيار و بدون عذر موجّه‌