ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٦ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

نماز را (كه تكبيرة الاحرام است) با همين دستها مى‌كنند (يعنى با برداشتن دو دست تكبيرة الاحرام مى‌گويند و افتتاح نماز مى‌كنند، پس مناسب است كه افتتاح سجده را نيز توسط دستها كنند).

و اگر در سجده ميان دستانت و زمين جامه يا پارچه‌اى باشد كه در هنگام سجده دستت با زمين تماس پيدا نكند اشكالى ندارد، ولى اگر دستهايت را بزمين برسانى بهتر است. (زيرا نشان نهايت خشوع و انكسار و خاكسارى در برابر پروردگار است).

٩٢٩- اسماعيل بن مسلم سكونى از امام صادق و آن حضرت از پدرش عليهما السّلام روايت فرموده كه گفت: هر گاه كسى از شما بسجده رود بايد چنان كند كه دستهايش با زمين تماس پيدا كند (يا دستهايش را روى خاك گذارد) شايد خداوند در روز قيامت بواسطه اين عمل غل و زنجير را از او بردارد.

و حالت تو در هنگام سجودت بايد همانند خوابيدن شتر لاغرى باشد كه اعضاى بدن او از هم جدا شده و اتّصال ندارد، و مانند شخص آويخته و واژگون باشى كه هيچ عضوى از اندامت بر عضوى ديگر سوار و متّكى نباشد، و نگاهت در سجده بايد به كنار بينى‌ات باشد، و نيز آرنجهاى خود را همانند درندگان و حيوانات وحشى روى زمين فرش نكن، بلكه با آنها بال بگشا (يعنى شبيه بال گشودن پرندگان آرنجها را از دو طرف باز كن و بالاتر از زمين نگه دار) و بينى خويش را بر خاك گذار،

و از نظر