ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٣ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

٨٩٩- و باز امام صادق ٧ فرمود: با اذان اين جماعت (اهل سنّت) نماز جمعه بخوان، زيرا ايشان بيش از همه مواظب وقت نماز هستند (يعنى سعى فراوان بكار مى‌برند تا نماز را در اوّل وقت مقرّر بخوانند و در تشخيص دخول وقت ماهرند).

و سزاوار است كه ميان اذان و اقامه اندك نشستى فاصله باشد يا اندكى بنشينند، مگر در نماز مغرب كه در اين مورد بمقدار يك نفس كشيدن فاصله كافى است (زيرا وقت نماز مغرب تنگ است).

٩٠٠- عبد الرّحمن بن ابى عبد اللَّه از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: در سفر كافى است كه شخص فقط إقامه بگويد بدون اذان.

٩٠١- ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت ٧ فرمود: هر گاه در راه يا در خانه‌ات اذان بگوئى آنگاه اقامه را در مسجد بگوئى همين برايت كافى است.

٩٠٢- گاه امير المؤمنين ٧ اذان را مى‌گفت و ديگرى اقامه را، و گاه هم آن حضرت اقامه ميگفت، و ديگرى اذان را ميگفت.

٩٠٣- روايت كرده‌اند كه هشام بن ابراهيم به امام رضا ٧ از بيمارى خود و از اينكه برايش فرزندى زاده نميشود يا داراى فرزند نميشود گلايه و شكوه كرد،