ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

٦ از آب آن چاه وضو ميساخت.

شارح گويد: «لابد اوصاف آب تغيير نميكرده».

٣٤- و محمد بن مسلم از امام باقر ٧ از چاهى كه در آن مردار مى‌افتد پرسيد، حضرت فرمود: اگر بوى بد گيرد بايد بيست دلو از آن بكشند.

٣٥- كردويه همدانى از موسى بن جعفر عليهما السّلام از چاهى پرسيد كه آب جوى در آن ميريزد و در جوى بول و فضولات انسان و حيوان و فضله سگ ريخته مى‌شود؟ حضرت فرمود: از آن سى دلو بايد بكشند، (همين طور) اگر چاه بدبو شده باشد.

و بول كردن شخص در آب راكد جايز نيست، امّا در آب جارى حرام نيست ولى بيم آنست فراموشى آورد و يا شيطان بر او غالب شود (و بدين كار عادت كند و از آب راكد هم نگذرد).

شارح گويد: «مراد از آب جارى قنوات و آبهائى كه مردم از آن براى كرّ و شرب استفاده ميكنند نيست، بلكه مراد رودخانه‌ها و يا شط و امثال آنهاست. زيرا آلوده كردن آب آشاميدنى و يا آبى كه مورد استفاده مردم در طهارت و تطهير است مسلما جايز نيست لذا خبر را حمل بر مواردى ميكنيم كه آب به بول آلوده نشود و تا حدّى داراى اعتصام باشد كه پليدى را بخود نگرفته بلكه از خود دفع كند و چنين آبى جز با نهرهاى بزرگ و وسيع و رودخانه‌هاى پر آب تطبيق نميكند، و در حديث اربعمائه در كتاب خصال صدوق از امير المؤمنين ٧ روايت شده كه فرمود: لا يبولنّ أحدكم في السطح في الهواء، و لا يبولنّ في ماء جار فانّ للماء أهلا» در هواء يعنى از