ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٣ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

افراد بيشترى صدايت را مى‌شنوند و بهمان نسبت پاداش تو در گفتن أذان بزرگتر خواهد بود.

٨٧٦- معاوية بن وهب از امام صادق ٧ در باره چگونگى گفتن أذان سؤال كرد، آن حضرت فرمود: با صداى واضح و آشكار أذان بگو و آوازت را بلند كن، و وقتى إقامه ميگوئى چنين نكن (يعنى لازم نيست آواز بردارى) و در أذان و اقامه گفتن خود منتظر وارد شدن وقت نماز باش (يعنى أذان را در اوّل وقت بگو و إقامه را پس از نوافل در وقتى كه مى‌خواهى متوجّه نماز شوى) و اقامه را هر چه سريعتر بگو، بر خلاف أذان كه با تأنّى گفته مى‌شود.

٨٧٧- و باز عمّار ساباطى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: هر گاه به نماز واجب برخاستى أذان و إقامه بگو، و ميان أذان و إقامه را با لحظه‌اى نشستن يا با اداى سخنى يا با ذكر تسبيحى فاصله انداز و عمّار گويد: از آن حضرت پرسيدم حدّ اقلّ كلامى كه لازم است ميان أذان و اقامه گفته شود چقدر است؟ فرمود: گفتن الحمد للَّه.

٨٧٨- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ پرسيد: هر گاه شخص أذان بگويد در حالى كه راه ميرود و طهارت نداشته باشد (يعنى بى‌وضو يا بى‌غسل باشد) يا بر پشت چهار پا سواره باشد اين كار جايز است؟ فرمود: بلى، هر گاه مؤذّن در حال گفتن‌