ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٧ - *(در بيان لباسهايى كه با آن ميتوان نماز خواند و لباسهائى كه) * *(با آن نميتوان نماز خواند و انواع جامهها) *

٧٨٢- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ سؤال كرد: آيا جايز است شخص در حالى كه روى دهان خود را بسته است نماز گزارد؟ آن حضرت فرمود: اگر سوار باشد، آرى. امّا اگر روى زمين باشد (پياده باشد) نه، جايز نيست.

توضيح: «مقصود از سواره بودن شايد حالت حرج باشد چون وجهش آن است كه مسافران در بيابانهاى عربستان ناچار بودند كه سر و صورت خود را با پارچه‌اى بپوشند تا از بادها و هواى نامساعد خود را حفظ نمايند».

٧٨٣- عبد الرّحمن بن حجّاج از امام صادق ٧ سؤال كرد: در باره پولهاى خرد يا شاهيهاى سياه و ريال و فلوس كه شخص همراه داشته باشد و نماز گزارد، چه بصورت بسته كه در كيسه سر بسته باشد، و چه بصورت متفرّق در جيب داشته باشد، حكم آن چيست؟ آن حضرت فرمود: من دوست نميدارم كسى نماز بخواند و از اين پولهاى سياه يا سكّه‌هائى كه بر آن عكس صورت نقش شده با خود داشته باشد.

سپس آن حضرت فرمود: مردم از حفظ و نگه دارى سرمايه‌هاى خود ناگزيرند (اگر آن را بحال خود جدا از خود رها كنند و بياندازند سارقين آن را خواهند برد) پس وقتى ميخواهند نماز بخوانند و آن را بهمراه دارند كارى كنند كه در پشت ايشان قرار گيرد، يا به پشت خود ببندند و در بغل نباشد كه ميان شخص و قبله قرار گيرد.

٧٨٤- موسى بن عمر بن بزيع از امام رضا ٧ سؤال كرده گفت: آيا ميتوانم بهنگام نماز لنگى يا دستمالى روى پيراهن خود ببندم؟ فرمود: اشكالى ندارد.