ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٧٠ - باب در بيان مواضعى كه نماز در آن جايز است و مواضعى كه نماز در آن جايز نيست

كس در محلّى باشد كه از ترس دشمن يا درندگان نتواند بر زمين مستقرّ شده و بى‌اضطراب نماز بجاى آورد، بايد نماز خود را با ايماء و اشاره بخواند و همچنين است اگر در سرزمين منقطع از بلاد اسلام يا سرزمين كفّار باشد كه خوف اسارت و خطر در ميان باشد.

٧٤٥- و سماعة بن مهران از آن حضرت سؤال كرد در باره اسيرى كه مشركان و كافران او را باسارت بگيرند و وقت نماز فرا رسد و كافرى كه او را اسير كرده اجازه نماز باو ندهد، يا از نماز خواندن منعش كند چه بايد بكند؟ فرمود: با اشاره سر يا چشم به ايماء نماز بگزارد.

٧٤٦- معاوية بن وهب از امام صادق ٧ پرسيد: آيا مرد و زنى كه در يك اطاق هستند ميتوانند همزمان نماز بخوانند؟ آن حضرت فرمود: هر گاه در ميان آن دو باندازه يك شبر فاصله باشد زن محاذى يا در امتداد و يا در پس مرد ايستاده و بتنهائى نماز بخواند و مرد نيز بهمين ترتيب بتنهائى نماز بخواند اشكالى ندارد.

٧٤٧- در روايت زراره از امام باقر ٧ منقولست كه آن حضرت فرمود: هر گاه ميان زن و مرد باندازه يك گام فاصله باشد، يا بقدر استخوان ذراع و بيشتر باكى نيست كه زن محاذى و يا برابر مرد بايستد و تنها نماز گزارد.

٧٤٨- و جميل از امام صادق عليهم السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

اشكال ندارد وقتى مرد بنماز ايستاده است زن در برابر يا جلوى او قرار گرفته و مرد