ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٦٦ - باب در بيان مواضعى كه نماز در آن جايز است و مواضعى كه نماز در آن جايز نيست

سجده خود را آب ميپاشيد، و بعد بر آن موضع كه هنوز رطوبت داشت و خشك نشده بود سجده ميفرمود، و گاه هم پيش مى‌آمد كه جايى را آب نميريخت چون ميديد موضع خود پاكيزه است، يا موضعى را كه ميديد پاكيزه است ديگر آب بر آن نميپاشيد.

٧٣١- صالح بن حكم گويد: از امام صادق ٧ راجع به چگونگى نماز در كليسا و كنيسه (معبد يهود) پرسيدند، آن حضرت فرمود: در آنجا نماز بگزار (مانعى ندارد) عرضكردم: اگر ايشان در آنجا مشغول نماز باشند هم نماز بخوانم؟ فرمود: آرى مگر در قرآن نميخوانى‌ قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدى‌ سَبِيلًا (يعنى: اى پيغمبر بگو هر كس بطريقه و مذهب خود رفتار ميكند و پروردگار تو باينكه كداميك راهشان درستتر است داناتر است. اسراء: ٨٤) تو بر قبله خود نماز كن و ايشان را بحال خود گذار.

٧٣٢- زراره از امام باقر ٧ در مورد بامى كه بر آن بول كرده باشند، يا مكانى كه در آن نماز ميخوانند سؤال كرد كه حكم آن چگونه است، آن حضرت فرمود:

هر گاه آفتاب آن را خشك كرده باشد بر آن موضع نماز كن كه آنجا پاك است و نجس نيست بدليل خشك بودن و عدم بقاء عين و بالنتيجه عدم انتقال نجاست ظاهرا).

٧٣٣- عامر بن نعيم قمّى از امام صادق عليهم السّلام پرسيد: منازلى كه در بين راه‌هاست (يا مهمانخانه‌ها) و مردم در آنجاها منزل ميكنند و بول و سرگين‌