ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٤ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

رسول خدا درندگان و سگان و چهار پايان (گاو و شتر و گوسفند) به آبگيرهاى ما درآمده (از آن مينوشند) حكم آن چيست؟ آن حضرت به ايشان فرمود: آنچه دهان انان برميگيرد (مى‌آشامند) از آنها و ما بقى از آن شماست (مى‌توانيد از آن استفاده كنيد).

و اگر اسبى يا الاغى يا استرى يا گوسفندى يا گاوى يا شترى از آن نوشيد، اشكالى بر بكار بردن و وضو ساختن از آن آب نيست، و اگر چلپاسه (نوعى از مارمولكها و شايد آفتاب پرست) در ظرفى كه آب در آنست افتاد آن آب را دور ريزد و اگر سگى در آن ظرف زبان خود را فرو كرد يا از آن نوشيد آن آب را دور ريخته و سه بار ظرف را مى‌شويند اوّل يك بار با خاك و دو بار با آب، و ظرف را بايد خشك كرد (يعنى هر بار غساله‌اش را گرفت).

و امّا آب گنديده و آلوده، پس پرهيز از آن واجب است مگر آنكه غير از آن آبى يافت نشود (و البتّه معلوم است مراد آبى است كه در جايى مانده و فاسد شده نه آبى كه به سبب وقوع نجاست گنديده باشد).

و وضو ساختن با آبى كه گربه از آن نوشيده باشد اشكالى ندارد. همچنين باكى به نوشيدن آن نيست.

١١- و امام صادق ٧ فرموده: من از غذائى كه گربه بدان دهان زده باشد خوددارى نميكنم و همچنين از آن آشاميدنى كه گربه از آن نوشيده باشد پرهيز نمى‌كنم.