ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٩٩ - غسل ميت احكام اموات

ميدهد (كه عبارت از مكلفى است كه از او ارث ميبرد) يا كسى كه ولىّ ميت او را به غسل دادن مأمور ساخته است. (يعنى غسل و تجهيزات ميّت با وليّ ميّت است يا با كسى كه از جانب ولىّ او مأذون است، (اين حديث دلالت دارد بر اينكه تجهيزات ميّت واجب عينى است نه واجب كفائى).

٣٩٢- امام صادق ٧ فرمود: هر كس مرده‌اى را غسل دهد و عورت او را بپوشاند و چنانچه عيبى در بدن اوست از ديگران پنهان دارد از گناهان خود بيرون آيد همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

٣٩٣- محمد بن حسن صفّار به امام حسن عسكرى ٧ عريضه‌اى نوشت و پرسيد: اندازه و مقدار آبى كه ميّت را با آن غسل ميدهند چقدر است؟ چنان كه روايت كرده‌اند از ائمه عليهم السّلام كه جنب با شش رطل آب غسل ميكند و حائض با نه رطل، پس آيا براى ميت نيز حدّى از آن معيّن شده كه با آن غسل داده شود؟

آن حضرت در پاسخ چنين نوشتند كه اندازه آب غسل ميّت آن مقدار است كه او را غسل دهند تا پاك شود و به خواست و توفيق خداوند بعد از اين چنين خواهى كرد. و اين توقيع جزء ساير توقيعات (كه به صفّار فرستاده بودند) به خطّ آن حضرت ٧ مجموعا در صحيفه‌اى اكنون نزد من است.

٣٩٤- امام باقر ٧ فرمود: آب براى غسل دادن ميّت گرم نميكنند يا نبايد گرم كرد.