ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٨٦ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

محفوظ يا چيزى نظير آن، چنان كه در آيه‌ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ‌ هم چنين تفسير كرده‌اند.

٣٣-

امام صادق عليه السلام در باره قول خداى جل و عز «ستايش خدائى را كه ما را باين (نعمت) راهنمائى كرد و اگر خدا ما را راهنمائى نميكرد، ما راه نمييافتيم- ٤٣ سوره ٧-» فرمود: چون روز قيامت شود، پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و امير المؤمنين و امامان از فرزندان او را بخوانند و آنها براى (رسيدگى بحساب و شفاعت) مردم منصوب شوند، چون شيعيانشان آنها را ببينند، گويند: «ستايش خدائى را كه ما را باين (نعمت) رهبرى كرد و اگر خدا ما را رهبرى نميكرد، هدايت نمى‌شديم» يعنى خدا ما را بولايت امير المؤمنين و امامان از فرزندانش عليهم السلام رهبرى فرمود.

٣٤-

امام صادق عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «از چه ميپرسند؟ از آن خبر بزرگ؟

- ١ و ٢ سوره ٧٨-» فرمود: خبر بزرگ ولايت است، و از حضرت پرسيدم اين آيه را «آنجاست ولايت براى خدا برحق- ٤٤ سوره ١٨-» فرمود: ولايت امير المؤمنين عليه السلام است.

٣٥-

امام باقر عليه السلام در باره قول خداى تعالى: «توجه خود را با اعتدال بسوى دين بدار ٣٠ سوره ٣٠-» فرمود: آن ولايت است.

٣٦-

امام صادق عليه السلام راجع بقول خداى تعالى «ما در روز قيامت ترازوهاى عدالت در ميان نهيم- ٤٧ سوره ٢١-» فرمود: آن ترازوها پيغمبران و اوصياء ايشان عليهم السلامند.