ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٨١ - در اين باب نكته ها و برگزيده هائيست از قرآن در باره ولايت

١٥-

امام باقر عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «مگر پنداشتيد رها ميشويد، و خدا كسانى از شما را كه جهاد كرده و غير خدا و رسولش و مؤمنين پناهى نگرفته‌اند، معلوم نداشته است- ١٧ سوره ٩-» مقصود از مؤمنين (مجاهد) ائمه عليهم السلام‌اند كه جز خدا و رسولش و مؤمنين پناهى نگرفته‌اند.

١٦-

حلبى گويد: از امام صادق عليه السلام در باره قول خداى تعالى: «و اگر بمسالمت ميل كردند تو نيز بدان ميل كن- ٦١ سوره ٨-» پرسيدم مسالمت چيست؟ فرمود: وارد شدن در امر ولايت ماست. (يعنى اگر منافقين پيشنهاد كردند كه ولايت ما و امر تشيع را بپذيرند، تو هم از آنها بپذير، اگر چه بدانى در باطن كينه و نفاق دارند).

١٧-

امام باقر عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «طبقه‌اى را بعد از طبقه ديگر مرتكب شويد ١٩ سوره ٨٤-» فرمود: اى زراره! مگر اين امت بعد از پيغمبر خود طبقه‌اى را بعد از طبقه ديگر نسبت بامر فلان و فلان و فلان مرتكب نشد؟ (يعنى اين امت هم قدم خود را جاى قدم امتهاى سابق گذاشت و بعد از پيغمبر خويش خليفه بر حق را رها كرد و دنبال گوساله و سامرى و فلان و فلان رفت).

١٨-

عبد اللَّه بن جندب گويد: حضرت ابو الحسن عليه السلام راجع بقول خداى عز و جل: «ما اين گفتار را براى ايشان پى در پى كرديم، شايد متذكر شوند. ٥١ سوره ٢٨-» فرمود: امامى را بامامى ديگر پيوستيم (تا زمين از حجت خالى نماند و مردم را عذر و بهانه‌ئى نباشد).

١٩-

امام باقر عليه السلام راجع بقول خداى تعالى: «بگوئيد بخدا و آنچه بسوى ما نازل شده ايمان‌