امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٨٧ - رجال شيعه در«صحيح بخارى»

غالى بود.[١] بخارى از او سى حديث روايت كرده است.

حسين غازى مى‌گويد: از بخارى در مورد ابوغسان سؤال كردم، گفت: از چه چيز سؤال مى‌كنى؟ گفتم: از تشيع. گفت: او مذهب هم شهرى‌هاى خود را دارد. اگر شما عبيدالله بن موسى و ابونعيم (فضل بن دكين) و جماعتى از مشايخ اهل كوفه‌ى ما را ديده بوديد، هرگز از ابوغسان سؤال نمى‌كرديد.[٢] (پس با اين تصريح بخارى، فضل بن دكين غالى‌تر از ابوغسان بايد بوده باشد.)

٤٦. محمد بن جحاده. ذهبى و ابن حجر مى‌نويسند: او از ثقات تابعين و در تشيع غلو مى‌كرد.[٣] بخارى از او پنج حديث روايت كرده است.

٤٧. محمد بن خازم، ابومعاويه ضرير. ذهبى در باره‌ى او مى‌گويد: او شيعه‌ى غالى بود.[٤] بخارى ٤٧ حديث از او روايت كرده است.

٤٨. محمد بن عبدالله بن زبير، اسدى زبيرى. بخارى از او ١١١ حديث روايت كرده است. عجلى مى‌گويد: او اهل كوفه، ثقة و شيعه است.[٥]

٤٩. محمد بن فضيل. ذهبى مى‌گويد: با وجود تشيعى كه داشت، شيخ احمد بن حنبل بود. او شيعه‌ى پرحرارت و دل سوخته بود.[٦] بخارى از او شانزده حديث روايت كرده است.

٥٠. مخول بن راشد نهدى. ابوداود او را شيعه خوانده است.[٧] بخارى از او يك‌

[١] . طبقات الكبرى ابن سعد، ج ٦، ص ٤٠٥؛ تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ١٠، ص ٣٠، رقم ٢.

[٢] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ١٠، ص ٤٣٢، رقم ١٣٢.

[٣] . ميزان الاعتدال ذهبى، ج ٣، رقم ٧٣٠٥؛ تهذيب التهذيب، ج ٩، ص ١٢٠.

[٤] . ميزان الاعتدال، ج ٣، رقم ١٠٦١٨.

[٥] . تهذيب التهذيب، ج ٩ ص ٢٢٧، رقم ٤٢٢؛ سير اعلام النبلاء، ج ٩، ص ٥٣٠، رقم ٢٠٥.

[٦] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ٩، ص ١٧٤، رقم ٥٢.

[٧] . تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ١٠، رقم ١٣٨.