امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٨٥ - رجال شيعه در«صحيح بخارى»

است.

٣٧. عبيدالله بن موسى. او شيخ بخارى است. ذهبى گفته است: او شيعه‌ى پر حرارت بود.[١] باز ذهبى و ابن حجر نقل كرده‌اند: او معروف به رفض بود، و هيچ كسى را كه اسمش معاويه بود به خانه‌اش راه نمى‌داد.[٢] بخارى از او ٤٢ حديث روايت كرده است. ابن حجر مى‌گويد: او شيعه بود.[٣] اكثر محدثان اهل سنت او را تنها شيعه خوانده‌اند؛ با اين حال، حقيقت آنچه در اصل نداشتن تفكيك شيعه و رافضى گفتيم روشن‌تر مى‌گردد.

٣٨. عدى بن ثابت، ابن معين گفته است: او شيعى غالى است، ابوحاتم گفته است: او امام مسجد شيعيان بود.[٤] عبد الرحمن بن عبدالله مسعودى گفته است: كسى را استوارتر از عدى بن ثابت در بيان اعتقادات شيعه نديدم.[٥] بخارى از او ٣٨ حديث روايت كرده است. (اگر شيعه به آن معنايى كه در مقام فريب گاهى مطرح مى‌كنند باشد، پس چگونه شيعيان مسجد جدا داشته‌اند و عدى بن ثابت در كدام عقيده استوارتر از ديگر شيعيان بوده است!)

٣٩. علقمه بن قيس. شهرستانى او را شيعه خوانده است.[٦] بخارى از او شصت و چهار حديث روايت كرده است. او در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله به دنيا آمده و از اصحاب اميرالمؤمنين عليه السلام بوده است و در جنگ‌هايى كه امام بخارى آن‌ها را فتنه ناميده در ركاب اميرالمؤمنين عليه السلام بوده است.

[١] . تذكرة الحفاظ ذهبى، ج ١، ص ٢٥٤، رقم ٣٤٣.

[٢] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ٩، رقم ٢١٥؛ تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ٧، رقم ٩٧.

[٣] . تقريب التهذيب ابن حجر، ج ١، ص ٦٤٠.

[٤] . تهذيب التهذيب، ج ٧، رقم ٣٣٠.

[٥] . مسند احمد، ج ١، ص ٢٧٨، ح ٢٥١١ و ٢٥٣٠؛ تاريخ ابن معين، ج ٢، ص ١١، رقم ٢٨٧٥ وديگران.

[٦] . الملل والنحل شهرستانى، ج ٢، ص ٢٧.