ابن عمر در پاسخ گفت: در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله جنگيديم. و حال آن‌كه جنگ در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با غير مسلمين بود و هيچ جنگى با مسلمين صورت نگرفت. حال آن‌كه سائل در مورد جنگ بين مسلمين كه قرآن بر آن امر كرده است از ابن عمر سؤال كرده است. و جوابى كه در اين خبر به ابن عمر نسبت داده شده باطل و بى‌اساس بودن خبر بخارى را ثابت مى‌كند؛ زيرا پاسخ او هيچ ربطى با آيه قرآن ندارد و حال آن‌كه در روايت حاكم و ديگران، ابن عمر به واقع مطلب و پشيمانى خود به خاطر نافرمانى خداوند متعال اعتراف و تصريح كرده است.

باز تكرار مى‌كنيم كه حديث مورد بحث را جز بخارى كسى نقل نكرده است.

باز امام بخارى در تاريخش در مورد بستن درها بر مسجد، يك سند از طريق زهرى از ام‌المؤمنين عائشه نقل كرده كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله همه درها جز در ابوبكر را بسته‌اند و يك سند براى بستن درها جز در اميرالمؤمنين عليه السلام نيز از عائشه نقل كرده و سپس مى‌گويد: حديث زهرى (يعنى بستن در مردم جز در ابوبكر) صحيح‌تر است و آن از عروه نيز شاهد دارد.[١] و در جاى ديگر باز از عائشه حديث «اين مسجد براى حائض و جنب حلال نيست مگر بر محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله» را ذكر كرده و در مورد جسره، راوى حديث از عائشه و ام‌سلمه گفته است: نزد او از عحايب است. سپس باز همان حديث قبلى را با همان دو سندى كه آن‌جا ذكر كرده است، در مورد بستن درها جز در ابوبكر، ذكر كرده و گفته است: اين صحيح‌تر است.[٢] در جاى ديگر بخارى براى حديث «اين مسجد براى حائض و جنب حلال نيست جز بر محمد و آل محمد صلى الله عليه و آله» سه سند ذكر كرده و به جسره رسانده و سپس گفته است: اين حديث از پيامبر صلى الله عليه و آله صحيح نيست.[٣] بايد دقت داشته باشيم كه جسره را عجلى و ابن حبان ثقه دانسته‌اند و ذهبى نيز او را توثيق شده خوانده است و ابونعيم و ابن منده او را از صحابه محسوب كرده‌اند و ابوالحسن بن قطان سخن بخارى را رد كرده‌

[١] . تاريخ الكبير بخارى، ج ١، ص ٤٠٨، رقم ١٣٠٤.

[٢] . تاريخ الكبير بخارى، ج ٢، ص ٦٨، رقم ١٧١٠.

[٣] . تاريخ الكبير، ج ٦، ص ١٨٤، رقم ٢١١٤.