امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥٧٣ - نزول آيه«اولى الامر»

اولا: راوى اين خبر تنها عبدالملك بن جريج است و او اين حديث را معنعن روايت كرده است بنابر اين، اين حديث با معنعن ابن جريج منقطع و ضعيف خواهد بود؛ زيرا او مدلس است. ثانياً: چنان‌كه خواهد آمد، داستانى كه در اين سريه اتفاق افتاده نزول اين آيه در اين سريه را رد مى‌كند. ثالثاً: ابن حجر و ذهبى از بخارى نقل كرده‌اند كه حديث عبدالله بن حذافه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مرسل است (يعنى او زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را درك نكرده است).[١]

ابن حجر در شرح حال عبدالله بن حذافه مى‌گويد: در صحيح وارد شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله او را براى سريه‌اى امير قرار داد و او به لشكريان امر كرد تا آتش روشن كرده و خود را به آن بيفكنند و نزديك بود اين كار را بكنند و در نهايت از آن خود دارى كردند و چون خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد فرمودند: همانا طاعت تنها در معروف است.[٢]

خود بخارى در باب سريه عبدالله بن حذافه و علقمه بن محزز از اميرالمؤمنين عليه السلام چنين نقل كرده است:

بعث النبى صلى الله عليه و آله سرية فاستعمل عليها رجلا من الأنصار وأمرهم أن يطيعوه فغضب فقال: أليس أمركم النبى صلى الله عليه و آله أن تطيعوني؟ قالوا: بلى، قال: فاجمعوا لى حطبا فجمعوا فقال: اوقدوا نارا فأوقدوها فقال: ادخلوها فهموا وجعل بعضهم يمسك بعضا ويقولون: فررنا إلى النبى صلى الله عليه و آله من النار فما زالوا حتى خمدت النار فسكن غضبه فبلغ النبى صلى الله عليه و آله فقال: لو دخلوها ما خرجوا منها إلى يوم القيامة. الطاعة فى المعروف؛[٣] پيامبر صلى الله عليه و آله سريه‌ى را تجهيز فرمود و مردى از انصار

[١] . الاصابه، ج ٤، ص ٥٠، رقم ٤٦٤١؛ سير اعلام النبلاء، ج ٢، ص ١٢ و ١٣.

[٢] . الاصابه ابن حجر، ج ٤، ص ٥٠، رقم ٤٦٤١؛ تهذيب التهذيب، ج ٥، ص ١٦٢، رقم ٣١٩؛ سير اعلام النبلاء، ج ٢، ص ١٢ و ١٣.

[٣] . صحيح بخارى، كتاب المغازى، باب: سرية عبدالله بن حذافة، ج ٤، ص ١٥٧٧، ح ٤٣٤٠، و ج ٦، ص ٢٦١٢، ح ٧١٤٥ و ٧٢٥٧.