امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٤٠ - ابوهريره مبلغ آيات برائت

حميد: ثم أردف النبى صلى الله عليه و آله بعلى بن أبى طالب فأمره أن يؤذن ببراءة. قال أبوهريرة فأذن معنا على فى أهل منى يوم النحر ببراءة و ان لا يحج بعد العام مشرك ولا يطوف بالبيت عريان؛[١] در اين دو حديث ابوهريره خود را از مبلغين آيات برائت براى مشركين از جانب ابوبكر معرفى كرده است. بنابر اين حديث ابوهريره، حضرت على عليه السلام هيچ نقشى در تبليغ آيات برائت نداشتند و اين عمل اهميتى هم نداشت لذا حتى خود ابوبكر نيز امتثال نكرد، بلكه ديگران آن را انجام دادند و از وحى خداوند بر اينكه بايد اين مأمريت را خودت و يا شخصى از خودت انجام دهد وگرفتن مأمريت ابلاغ برائت از ابوبكر نيز هيچ خبرى در اين احاديث ابوهريره نيست. همچنين مى‌گويد: على در منى همراه ما برائت را ابلاغ كرد.

اين حديث ابوهريره كه بخارى بارها آن را تكرار آورده است، با دلائل مختلف ساخته ذهن خود ابوهريره است؛ زيرا اولا: با حديث ديگر ابوهريره مخالف است كه مى‌گويد:

كنت فى البعث الذين بعثهم رسول الله صلى الله عليه و آله مع على ببراءة إلى مكة ...؛[٢] ابوهريره مى‌گويد: زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله على را با برائت فرستاد من همراه آن گروه بودم .... سند اين خبر نيز صحيح است، حاكم، ذهبى و البانى نيز آن را صحيح دانسته‌اند و اين حديث ابوهريره دلالت مى‌كند كه ابوبكر در آن سفر حضور نداشته است و همچنين از اين خبر استفاده مى‌شود كه فرمانده آن گروه اميرالمؤمنين عليه السلام بوده‌اند.

ثانياً حديث او با احاديث ديگر صحابه و هم با حديثى كه در زير ذكر خواهد شد مخالف‌

[١] . صحيح بخارى، كتال الصلاة، باب: ما يستر من العورة، ج ١، ص ٣٤٤، ح ٣٦٩ و ١٦٢٢، و ج ٤، ص ١٧١٩، ح ٤٦٥٥ و ٤٣٨٠ ٤٦٥٦.

[٢] . سنن الكبرى نسائى، ج ٢، ص ٤٠٧، ح ٣٩٤٩؛ الاموال ابوعبيد، ج ١، ص ٤٣١، ح ٤٠١؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٣، ص ١٧٠، ٣٢٧٥؛ صحيح وضعيف سنن نسائى البانى، ج ٧، ص ٣٠، ح ٢٩٥٨.