دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٣٩٣ - ابراهیم اردوبادی

ابراهیم اردوبادی

اِبْراهیمِ اُردوبادی، شاعر ایرانی قرن ١١ ق / ١٧ م. وی از سادات آذربایجان و دامادِ ریاضی‌دان این قرن، محمدباقر یزدی (د پیش از ١٠٥٦ ق / ١٦٤٦ م) بود (نصرآبادی، ١٩٧؛ تربیت، ١٤). در میانۀ عمر در حدود ١٠٤٠ ق / ١٦٣٠ م، راهی هندوستان شد (آقابزرگ، ٩ / ١٤) و با راه یافتن به دربار شاه جهان (١٠٣٧- ١٠٦٨ ق / ١٦٢٨- ١٦٥٨ م)، عهده‌دار تربیت و تدریس فرزندان جعفرخان وزیر اعظم او گردید. وی در این سفر ثروت و مکنت فراوانی به دست آورد، اما پس از چندی از تعلقات دنیوی برید و به تصوف گرایش یافت و به ایران بازگشت (هدایت، ٥٣؛ صدیق، ٨) و در اصفهان مسکن گزید و در همین شهر نیز درگذشت. دیوانی از وی در دست نیست، اما در تذکره‌ها چند رباعی به نام او موجود است که دارای مضامین عرفانی است.

مآخذ

آقابزرگ، الذریعة؛
تربیت، محمدعلی، دانشمندان آذربایجان، تهران، ١٣١٤ ش؛
صدیق حسن‌خان، محمد، صبح گلشن، بهوپال، ١٢٩٥ ق؛
نصرآبادی، محمدطاهر، تذکره، به کوشش وحید دستگردی، تهران، ١٣١٧ ش؛
هدایت، رضاقلی خان، ریاض العارفین، به کوشش محمدعلی گرکانی، تهران، ١٣٤٤ ش.

علی بته‌کن