دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٣٠٨ - آتشی

آتشی

آتَشی، خَبّاز شیرازی طوسی، شاعر سدۀ ٩ و ١٠ق / ١٥ و ١٦م. وی در شیراز اقامت داشت، معاصر صبوحی و همچون او نانوا بود و «یكدیگر را هجوهای ركیك می‌گفتند». حكیم شاه محمد در فصلی كه خود به ترجمۀ مجالس النفائس افزوده، آتشی را در شمار شاعرانی آورده است كه پس از ٩٢٨ق / ١٥٢٢م می‌زیسته‌اند (علیشیر نوایی، ٣٨٨؛ سام میرزا، ٣٢٥). نسخه‌ای از دیوان او در كتابخانۀ مركزی دانشگاه تهران موجود است كه مشتمل بر ٢٥ قصیده در ستایش خاندان پیغمبر است (كتابخانۀ مركزی، ١١ / ٢١٥٣). دیوان دیگری كه در فهرست كتابخانۀ مركزی (٩ / ١٠٤٠-١٠٤٣) به شمارۀ ٢٤١٢ وصف شده است،‌از آتشی دیگری است كه در سدۀ ١١ق / ١٧م در دكن (گلكنده و بیجاپور) زندگی می‌كرده است.

مآخذ

آقا بزرگ، الذریعة، ٩(١) / ٢؛
سام میرزا، تحفۀ سامی، به كوشش ركن‌الدین همایونفرخ، تهران، علمی، ١٣٤٧ش؛
كتابخانۀ مركزی، فهرست خطی، علیشیر نوایی؛
امیر نظام‌الدین، مجالس النفائس، به كوشش علی‌اصغر حكمت، تهران، منوچهری، ١٣٦٣ش.

بخش ادبیات