افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٣ - عيسى نشانه علم به قيامت

حدود رسالت حضرت عيسى (ع)

«إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَيْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِي إِسْرائِيلَ» (الزخرف: ٥٩)؛ از اين آيه پيدا است كه رسالت عيسى مانند رسالت موسى عليهماالسلام متوجه بنى اسرائيل و هدايت آنان بوده است.

و چون هر دو پيامبر بزرگوار از انبياى اولى العزم بوده اند، بنابراين معناى ولايت عزمى بعثت به سوى همه بشر روى زمين نيست، بعضى حضرت نوح را مبعوث به سوى همه انسانها مى دانند كه دليل شان قوى نيست.

حضرت ابراهيم (ع) ممكن است در اواخر عمر شريفش كه از امتحان ها تا اقدام به ذبح پسر عزيزش كامياب و سربلند در آمد بسوى همه مردم مبعوث شده باشد «فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً» ولى مشكل است در آن زمان از كلمه‌ى «الناس» همه مردم روى زمين را بفهميم به علاوه مفهوم امامت پس از نبوت و رسالت و رسيدن به ولايت عزمى، نيز چندان روشن نيست والله العالم.

قدر متيقن از آيات قرآن اينكه پيامبر خاتم النبيين براى هدايت همه بشر روى زمين (عرضى) و تا روز قيامت (طولى) مبعوث شده اند و كفى بهذا فخراً و كرامة و عزاً و شرفاً صلى الله عليه و على اهله.

عيسى نشانه علم به قيامت‌

«وَ إِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسَّاعَةِ ..» (الزخرف: ٦١)؛ گفته شده است حضرت عيسى بدو جهت موجب علم به قيامت مى‌شود: يكى اينكه بدون پدر به دنيا آمد و دوم اينكه مرده را به إذن خداوند زنده مى كرد، قيامت هم چنين است كه مرده ها زنده مى شوند و عمده وجه دوم است.