افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٩١ - خلقت آسمان و زمين

همه مطلب را فهميده‌اند و بهانه جويى نكرده‌اند و اين آقاى سروش است كه از موارد جزئى براى اهداف بزرگ خود استفاده سوء مى‌نمايد.

«وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ» (روم: ٢٠)، «إِنَّ مَثَلَ عِيسى‌ عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ» (آل عمران: ٥٩)، «فَإِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ تُرابٍ» (حج: ٥). آيات متعدد اين معنا را تاكيد مى‌كند، حيرتم از چشم بندى خدا كه آقاى سروش آيات را مانند همفكران قديمى خود اسطوره مى‌داند و اساطير در چندين آيه از زبان منكرين نقل شده است كه در قرن بيست يكم دو باره تجديد مى‌شود.

بى نظمى‌اى را كه در آيات پايانى سوره مايده ديده كه صحبت با عيسى از ماضى به آينده رفته معلول ذهن آشفته اوست، كلمه «قال» در اول آيه ١١٦ مايده به معناى مضارع است كه مانند اول آيه ١١٨ است كه صريح است كه قال به معناى يقول است.

و او ظاهرا از روى تعمد خرده‌گيرى مى‌كند. چون اين موضوع در كتب ابتدايى صرف بيان شده است و خرده‌گيرى بر آن نوعى است.

خلقت آسمان و زمين‌

ايراد ديگرى در زبان مفسرين آمده است كه آيات سوره فصلت مى‌رساند كه آسمانها پس از زمين خلق شده‌اند در حالى كه در آيه سى‌ام نازعات آمده است كه: «وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها». قضاوت آقاى سروش از پيش آمده است كه زبان قرآن رؤيايى و در خواب بوده است.

جواب واقعى: از آيات ٩ و ١٠ و ١١ سوره فصلت دانسته مى‌شود كه اولا به آسمان و بعد از آن به زمين توجه شده و هردو براى خلقت جديد كامل خود آمادگى پيدا كرده‌اند، خلقت و يا تغيير جديد آسمانها، در حالى كه دود (احتمالا گاز) بوده به هفت آسمان تقسيم شده‌