افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٤٣ - قول بدون عمل

مبايعة»؛ يعنى مبايعة و بايع (از ماده مفاعله) به معناى دادن طاعت به سلطان در مقابل پولى است كه براى او در نظر گرفته مى‌شود. و سپس راغب مى‌گويد: «و قوله تعالى‌ «فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» (التوبة: ١١١)، اشاره به بيعت رضوان است كه در آيه‌ى: «لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً» (الفتح: ١٨) و در آيه‌ى‌ «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ ... فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» (التوبة: ١١١) آمده است.

ظاهراً بيعت موضوع حكمى در شريعت نيست؛ ولى اگر در راه حق به كار رود نيكو و ثواب دارد و يك نوع فضيلت است كه از آيات به دست مى‌آيد و خلفاى بنى اميه و بنى عباس از آن سوء استفاده كردند و اگر در راه باطل به كار رود عمل لغو يا حرام است و منشأ هيچ التزامى نمى‌شود، الان هم در سطح محدود بعضى از خاندان ظالم و فاسد عربى آن را براى مردم عوام به كار مى‌گيرند.

تفسير سوره صف‌[١]

قول بدون عمل‌

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ» (الصف: ٢)؛ تفصيل آيه را در حدود الشريعة فى محرماتها در (قول بلاعمل) آورده‌ام كه تكرار تفصيل آن اينجا لازم نيست و اينگونه قول حرام است.

[١] - اين سوره مدنى و داراى ١٤ آيه مى‌باشد.