افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٢ - استعداد سفر فضايى در كناره هاى دور

دارد تا جايى به آسمانها برويد كه در قرن بيست و يكم مجرد خيال است؛ چونكه آخرين امكانات مادى إنسان تنها پاى او را به كره‌ى ماه، كه در حدود چهارصد هزار كليومتر از زمين دور است كشانيده و ماهواره‌ى آنان به قصد رسيدن به مدار سياره مريخ در فضا در حال حركت است و آينده را خداوند مى‌داند.

و اما اينكه از منظومه‌ى شمسى- تا چه رسد كه از آسمان اول- بيرون رود كسى شايد به فكر آن نباشد.

در اين صورت، آيه از بزرگترين معجزات علمى قرآن مجيد است. والله العالم.[١]

ولى ذكر جن كه ظاهراً ترقى صنعتى و تكنالوژى را ندارند ممكن است احتمال اول را تقويه كند؛ چونكه اخير آيه (الابسلطان) موضوع را مخصوص به إنسان مى‌كند و جن نا توان از تحصيل سلطان و قدرت است. مگر اينكه بگوييم: قدر متيقن، عجز جن ازتكنالوژى دست يافته بشرى است؛ ولى از كجا معلوم است كه تحصيل و سايل، از نوع ديگر، كه با جسم لطيف او تناسب داشته‌باشد، از سلطان او بيرون باشد. والله العالم.[٢]

[١] - حتى بنابر فرض اول كه خطاب مذكور پس از بيرون آمدن إنسانها از قبور باشد،- چه در ز مين و چه در موقف حساب- باز هم خطاب مذكور اثبات امكان سفر فضايى إنسان را با وسايل مى‌كند كه معجزه‌ى بزرگ قرآنى مى‌باشد.

[٢] - مشكله اينجا است كه ما از خصوصيات وجودى جن جزء تصور مبهم چيزى نمى‌دانيم آنچه در كتابها كه قصه‌هاى جن را نوشته‌اند مجرد قصه است كه در مباحث علمى و عقلى بدرد نمى‌خورد.