افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٩ - مرواريد و مرجان

توسط مواعظاى واعظين به همين بيان است.

گاهى حروفى كه به وسيله دهن تلفظ مى‌شوند بين اقوام دنيا، بسيار تفاوت كمى و كيفى دارند كه از آيات خداوند است تعداد حروف لغت مردم چين، به مراتب از تعداد حروف فارسى و عربى و غيره بيشتر است.

فايده‌

بيان به معناى تكلم و مترادف آن نيست؛ بلكه مى‌شود صحبت كردن را مصداقى از بيان دانست. طبرسى (ره) در مجمع البيان، بيان را به الادلة الموصلة الى العلم (دلايل رساننده به يقين) تعريف كرده و از ديگرى نقل كرده كه بيان ظاهر كردن معنى براى خود است كه معنى از غير خود متمايز گردد؛ مثل جدايى معناى اسب از معناى شتر.

بنابراين بيان به معناى تعقل تصورى وتصديقى مى‌باشد.

باز طبرسى در تفسير «عَلَّمَهُ الْبَيانَ» مى‌گويد: يعنى نامهاى هر چيز و همه لغات و زبانها را ... البيان: نطق و كتابت و خط و فهم و افهام (فهميدن و فهمانيدن) تا (إنسان) بداند كه چه مى‌گويد و چه به او گفته مى‌شود و اين قول (كه از جمعى نقل شده) ظاهرتر و شامل‌تر است و گفته شده كه بيان گفتارى است كه به آن مقصود گوينده‌ى آن ظاهر شود.

مرواريد و مرجان‌

«يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ» (الرحمن: ٢٢)؛ اين دو نيز از نعمتهاى خداوند است؛ ولى معلوم نيست كه تنها مورد استفاده‌ى طبى و اقتصادى إنسان است و يا جن هم از آن استفاده مى‌برد؟ عجب اين كه گذشتگان مرجان را، نبات فرض مى‌كردند. و امروز ثابت شده كه حيوان زنده جان است.