افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٩ - انزال سكينه و رضاى خداوند

اخلاقى با علم به خداوند موجب گمراهى مى‌شود كه از آيه‌ «وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ‌ (النمل: ١٤)؛ و از آيه ٣٢ سوره محمد و آيه ٢٣ سوره جاثيه و غيرها فهميده مى‌شود و از اينجا گفته شده كه بر علاوه علم و ايمان به خدا عقدالقلب هم مى خواهد «فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ» (البقرة: ١٠)؛ «نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً» الكهف: ١٣؛

گمان بد به خداوند

«.. الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ ..» (الفتح: ٦)؛ گمان خوب به خداوند نيكوست و مؤمن هميشه به خداوند گمان خوب دارد گمان بد به خداوند در فقه حرام است ما دلايل آنرا در حدودالشريعة فى محرماتها آورده ايم.

انزال سكينه و رضاى خداوند

«لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً» (الفتح: ١٨)؛ انزال سكينه در آيه ٣ و ١٨ و ٢٦ تكرار شده است و احتمالًا مصداق هر سه يكى مى‌باشد منتها در آيه اخير، انزال سكينه بر رسول خدا و مؤمنين ذكر شده است و يك بحث اينجا است كه رضاى خداوند از مؤمنين مطلق است يا مقيد به بيعت كردن بين دو معنى فرق زياد است بنابر اول خداوند از مؤمنين حاضر مطلقا راضى شده كه مقام بسيار مهمى است، و بنابر احتمال دوم خداوند از بيعت مؤمنين راضى شده است.