يا نوف، إيّاك أن تكون عَشّاراً أو شاعراً أو شرطياً أو عريفاًأو صاحب عرطبة ـ و هو الطنبور ـ أو صاحب كوبة ـ و هو الطبل ـ فإنّ نبىّ اللّه‌(ع) خرج ذات ليلة فنظر إلى السماء، فقال: إنّها الساعة الّتى لاتردّ فيها دعوة إلاّ دعوة عريف أو دعوة شاعر أو دعوة عاشرا و شرطيّ أو صاحب عرطبة أو صاحب كوبة؛ (١٥)

اى نوف، بپرهيز از اين كه عَشّار يا شاعر يا پاسبان (در حكومت جور) يا عريف يا نوازنده تنبور يا نوازنده طبل باشى. يكى از پيامبران الهى شبى بيرون آمد و به آسمان نگاه كرد و فرمود: دراين هنگام هيچ دعايى بى پاسخ نخواهد ماند، مگر دعاى عريف يا دعاى شاعر يا دعاى عاشر يا دعاى پاسبان (در حكومت جور) يا نوازنده تنبور و يا نوازنده طبل.

استجابت نشدن دعاى عَشّار دليل بر اين است كه عمل او مورد خشم خداوند است و به همين جهت سزاوار اين است كه دعايش اجابت نشود. به علاوه ـ بنابر نقل خصال ـ از اين عمل نهى شده است و همين، دليل بر حرمت آن است و چون گوينده اين سخن حضرت داود (ع) است پس روشن مى‌گردد كه اين عمل قبل از اسلام و در زمان آن پيامبر مرسوم بوده است، بلكه اگر گوينده آن، پيامبر اسلام(ص) بوده نيز گوياى اين حقيقت است كه اين عمل قبل از آن حضرت رواج داشته، نه اين كه ايشان آن را پايه گذارى كرده يا به آن فرمان داده باشد، پس به هر صورت اين سخن متوجه عمل غير مسلمانان است.

٢. شيخ صدوق(ره) در من لايحضره الفقيه با سند خود از حمّاد بن عمرو و اَنَس بن محمد، از پدرش، از امام صادق (ع)، از پدرش از پدرانش (ع) نقل مى‌كند كه پيامبر(ص) در وصيت خود به على (ع) فرمود: خداوند بلند مرتبه مى‌فرمايد:

و عزّتي و جلالى لايدخلها مدمن خمر و لانمّام ولاديّوث ولاشرطيّ و لامخنّث و

(١٥) وسائل الشيعه،ج١٧، باب ١٠٠ از ابواب مايكتسب، ص٣١٥، ح١٢.